ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ το "βαθύ κράτος" της Ελλάδας

Ως «κομματοκρατία», ορίζεται η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην τρέχουσα πολιτική πρακτική. του Όθωνα Ιακωβίδη

ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ -το "βαθύ κράτος" της Ελλάδας

η πηγή κάθε κακού 
της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας

η αιτία της πτώχευσης

του Όθωνα Ιακωβίδη

Π Ρ Ο Λ Ο Γ Ο Σ

«Eγχειρίδιο» (κατά το λεξικό του Δημητράκου) σημαίνει «μικρόν βιβλίον στοιχειωδών γνώσεων επιστήμης τινος ή τέχνης, αλλά και είδος μικρού μαχαιριδίου, στιλέττο».

Έτσι, μπορώ να σου πώ με σιγουριά, αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια ότι, αυτή τη στιγμή κρατάς στο χέρι σου ένα μικρό βιβλίο/στιλέτο, που μπορεί να βοηθήσει, αφ’ ενός στην αποκάλυψη και αφ’ ετέρου στο καίριο μαχαίρωμα του τέρατος που, σαν σύγχρονος Μινώταυρος απαιτεί να συνεχίσει να τρώει το παρόν και το μέλλον μας, ημών και των παιδιών μας και, έχει ήδη φάει πολύ από αυτό, ως υποχρέωση εξόφλησης δανείων, που αυτό το ίδιο δημιούργησε και χρησιμοποίησε για να τραφεί, να γιγαντωθεί, να ακυρώσει βασικές Αξίες της κοινωνικής προόδου, όπως η αξιοκρατία, η ισηγορία, η δημιουργικότητα, η ισονομία, κ.ά. και , μεταμφιεσμένο ως «κοινοβουλευτική Δημοκρατία», να οδηγεί την Ελληνική κοινωνία στο πουθενά…..

Ήδη έχουμε φθάσει στον πρώτο σταθμό αυτής της πορείας και το γνωρίζεις πολύ καλά, αφού ζεις, τις μέρες αυτές, (Μάϊος 2010) την απώλεια της κυριαρχίας μας (δηλαδή, της ελευθερίας να αποφασίζουμε εμείς), επί ενός ζωτικού εθνικού χώρου, αυτού της Οικονομίας μας.

Ξέρεις, βέβαια, ότι άλλοι, πλέον, (αλλοεθνείς) αποφασίζουν για το παρόν και το μέλλον των οικονομικών μας.

Και, τα οικονομικά του καθ’ ενός μας, αλλά και της πατρίδας μας, δεν είναι κάτι που δεν έχει και μεγάλη σημασία αν το ελέγχουμε εμείς ή κάποιος τρίτος. Αποτελούν πρωτεύοντα παράγοντα της (ψυχικής και φυσικής) ισορροπίας του σύγχρονου ανθρώπου και της κοινωνίας του.

Αλλά, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή και ας προσπαθήσουμε να τα βάλουμε σε κάποια σειρά.

Λέγοντας «βαθύ κράτος», εννοούμε κάποιες δυνάμεις που είναι επικυρίαρχες της ορατής και νόμιμης (Συνταγματικής) εξουσίας ενός κράτους.

Δηλαδή, ενώ δεν έχουν καμία θεσμική δικαιοδοσία στην οργάνωση της κρατικής διακυβέρνησης, στην πραγματικότητα, αυτές είναι που ασκούν την πραγματική διακυβέρνηση του κράτους. Έτσι, π.χ στην Τουρκία, το «βαθύ κράτος», η δύναμη που κυβερνά, πίσω και πάνω από την (εκλεγμένη από τον Λαό) κυβέρνηση, είναι ο Στρατός. Γι’ αυτό και λέμε ότι στην Τουρκία υπάρχει «στρατοκρατία» (που, στις μέρες μας, συγκρούεται με τη Δημοκρατία, που θέλουν οι Τούρκοι να της δώσουν τον πρώτο ρόλο στη διακυβέρνηση του κράτους τους).

Στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τη δήλωση του Προέδρου Woodrow Wilson, (που από τότε που έγινε, δεν έχει ανασκευασθεί), το «βαθύ κράτος» είναι οι λίγοι Τραπεζίτες που ελέγχουν την παραγωγή του νομίσματος της χώρας,: «….Έχουμε καταντήσει μία από τις χειρότερα διακυβερνημένες χώρες, μία από τις πιο ελεγχόμενες και υποδουλομένες κυβερνήσεις του πολιτισμένου κόσμου. Δεν είμαστε κυβέρνηση ελεύθερης γνώμης, δεν είμαστε πλέον κυβέρνηση πειθόμενη από την ψήφο της πλειοψηφίας, αλλά μία κυβέρνηση που εξυπηρετεί τις απόψεις και τις απειλές μικρών ομάδων ισχυρών ανδρών που ελέγχουν το σύστημα πίστωσης της χώρας» .

Στις χώρες όπου υπάρχει «βαθύ κράτος», η Δημοκρατία λειτουργεί κατ’ επίφαση, αλλού λιγότερο κι αλλού περισσότερο.

Δηλαδή, στις χώρες όπου, πίσω από την Δημοκρατία υπάρχει «βαθύ κράτος», η Δημοκρατία αποτελεί πρόσχημα και ταμπέλλα μίας Ολιγαρχίας, που ασκεί από τα παρασκήνια, την πραγματική διακυβέρνηση.

Ταμπέλλα και πρόσχημα απαραίτητο, τόσο για τις σχέσεις αυτής της Ολιγαρχίας (που σφετερίζεται την Δημοκρατική εξουσία) με την κοινωνία που εξουσιάζει, όσο και με τα άλλα κράτη με τα οποία συνεργάζεται σε διεθνείς Οργανισμούς (στρατιωτικούς, τραπεζικούς, οικονομικούς, πολιτικούς, λκπ).

Στην Ελλάδα, η δύναμη που κυβερνά, τα τελευταία χρόνια, πίσω από τη ταμπέλα της Δημοκρατίας και μέσα από μία διαλανθάνουσα ανοχή και κενά του Συντάγματος, είναι η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην καθημερινή πολιτική πρακτική, κατά τα χρόνια της «μεταπολίτευσης».

Αυτή η νοοτροπία και πρακτική, ορίζεται στο εγχειρίδιο αυτό ως «κομματοκρατία».

Εδώ, λοιπόν, στην Ελλάδα του 2010, το «βαθύ κράτος» δεν είναι κάποια θεσμοθετημένη εξουσία (όπως ο Στρατός στην Τουρκία ή το Νομισματοπιστωτικό σύστημα στις ΗΠΑ) αλλά, ακόμη χειρότερα, (διότι είναι πιο αφανής) είναι μία νοοτροπία που διατρέχει την πρακτική όλου του καθεστώτος πολιτικού συστήματος και έχει διαβρώσει όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη λειτουργία τους, αλλά και την ίδια την κοινωνία.

Ο κάθε Έλληνας πολίτης βλέπει καθημερινά ότι, η Συνταγματική επιταγή του διαχωρισμού των τριών εξουσιών (Εκτελεστική – Νομοθετική – Δικαιοσύνη) αποτελεί πλέον ένα μεγάλο «δήθεν» στη λειτουργία της Δημοκρατίας μας, δεδομένου ότι, τόσο η νομοθετική εξουσία (Βουλή), όσο και η Δικαιοσύνη, ελέγχονται και εξαρτώνται πλήρως από την εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση), η οποία, με τη σειρά της, άγεται και πορεύεται από τα συμφέροντα του (κυβερνώντος) κόμματος, καθιστώντας το έτσι (στην Ελληνική πραγματικότητα) την κορυφή της πυραμίδας της πολιτικής ιεραρχίας.

Ο Πρόεδρος της (Προεδρευόμενης) Δημοκρατίας μας, (ως θεσμός), μετά τις, κομματικά υπαγορευόμενες, αλλεπάλληλες Συνταγματικές αποψιλώσεις κάθε δυνατότητας ουσιαστικής παρέμβασής του για την εύρυθμη λειτουργία της Δημοκρατίας, έχει γίνει ρόλος άβουλου και βωβού, μεγαλοπρεπούς κομπάρσου.

Νομίζω ότι είναι ανώφελο να παραθέσω παραδείγματα για να συνηγορήσουν υπέρ μίας τόσο καθαρής και ολοφάνερης πραγματικότητας, που φανερώνεται ποικιλοτρόπως στην καθημερινή ζωή της Πολιτείας.

Η χώρα, λοιπόν, κυβερνάται από αυτή την κομματοκρατία, στην οποία έχει διολισθήσει σιγά-σιγά η λειτουργία της Δημοκρατίας.

Κάλλιστα μπορούμε, λοιπόν, χωρίς φόβο και πάθος, για να αποδώσουμε την πραγματικότητα του καθεστώτος πολιτικού συστήματος που κυβερνά την Ελληνική κοινωνία τα τελευταία 35-40 χρόνια, να πούμε ότι η Χώρα κυβερνάται από μία «κοινοβουλευτική κομματοκρατούμενη ολιγαρχία» που στην πράξη έχει υποκαταστήσει την «κοινοβουλευτική Δημοκρατία», που έχει παραμείνει σαν ένα «δήθεν» και σαν ταμπέλα μόνο, στη λεηλατούμενη κατά βούληση, έννοια της Δημοκρατίας.

Αυτή η πραγματικότητα, είναι το πολύ οδυνηρό αποτέλεσμα που έχει επιφέρει η επικράτηση της κομματοκρατίας στην καθημερινή πρακτική του καθεστώτος πολιτικού συστήματος.

Πρέπει να προσθέσουμε ότι, στη γέννηση, ανάπτυξη και εδραίωση της κομματοκρατίας, ως κρατούσας πολιτικής νοοτροπίας και συμπεριφοράς, έχουν συνεισφέρει όλα τα κόμματα πού διάβηκαν το κατώφλι του Ελληνικού Κοινοβουλίου κατά την περίοδο που ονομάζουμε «μεταπολίτευση», δηλαδή από την επομένη της πτώσης της χούντας των συνταγματαρχών.

Δυστυχώς, γι’ αυτά, κανένα δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί και να απορρίψει την κατηγορία αυτή, αφού κανένα δεν εντόπισε και δεν καταδίκασε ΕΓΚΑΙΡΩΣ τη γέννηση και άνθηση του φαινομένου μίας κομματογενούς ολιγαρχίας, ολίγων αλληλοϋποστηριζόμενων και αλληλοτρεφόμενων πολιτικών, οικονομικών και συντεχνιακών παραγόντων, η οποία, εμφανιζόμενη υπό τον μανδύα της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, λειτουργεί (πρωτίστως) υπέρ των συμφερόντων των Ηρακλέων αυτής της ολιγαρχίας και (πολλές φορές) εις βάρος της κοινωνίας, με τα γνωστά και αδιαμφισβήτητα, πλέον, τραγικά αποτελέσματα.

Η επικυριαρχία της κομματοκρατίας επί των Δημοκρατικών λειτουργιών, ίσως και να μην πείραζε κανέναν, αν τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής πρακτικής ήταν η οικονομική και κοινωνική πρόοδος του τόπου.

Τα αποτελέσματα, όμως, της πρακτικής αυτής, κατά τα τελευταία 35-40 χρόνια (αυτά της «μεταπολίτευσης») είναι το θλιβερό οικονομικό βούλιαγμα, αλλά και το κοινωνικό/αξιακό τέλμα που ζεί κατά την καθημερινότητά της η Ελληνική κοινωνία, δηλαδή ο κάθε πολίτης.

Το «ωραίο», (και σχιζοφρενικό, μαζί), είναι το ότι, ενώ αυτή η θλιβερή πραγματικότητα είναι, λίγο-πολύ, αντιληπτή από κάθε πολίτη τη χώρας («όλοι το ίδιο είναι», λέγει), ο ίδιος πολίτης τρέχει να υποστηρίξει τη συνέχιση αυτής της κατάστασης σε κάθε ευκαιρία καταδίκης της (π.χ εκλογές).

Τι συμβαίνει, λοιπόν;

- Σίγουρα, «κάτι δεν πάει καλά», κάτι δεν στέκεται και δεν αντέχει στην κοινή λογική.

Αυτό το «κάτι» που «δεν πάει καλά» προσπαθεί να διερευνήσει και να βγάλει στην επιφάνεια το εγχειρίδιο αυτό, με τη σκέψη ότι, όταν αυτό το «κάτι» εμφανισθεί καθαρά εμπρός στον πολίτη/κριτή, σαν αποτέλεσμα μίας αναλυτικής και καθαρής ματιάς, θα είναι πολύ πιο εύκολη η εκμηδένισή του.

Το «όλοι το ίδιο είναι» (που είναι μία λαϊκή άποψη της πραγματικότητας) δεν αρκεί, διότι υπάρχει ένα ερώτημα επ’ αυτού, που καταρρίπτει το καταδικαστικό «όλοι το ίδιο είναι»:

- «Πώς είναι όλοι το ίδιο, αφού άλλος είναι σοσιαλιστής, άλλος φιλελεύθερος, άλλος κομμουνιστής, άλλος διεθνιστής, άλλος εθνικιστής, και πάει λέγοντας»;

Οι απαντήσεις που δίνονται σ’ αυτό το ερώτημα, τόσο στους αναπαυτικούς καναπέδες των σαλονιών όσο και στις άβολες καρέκλες των καφενείων, είναι της ίδιας ρηχής διεισδυτικότητας: « - Όλοι τ’ αρπάζουνε» ή «- Όλοι τους είναι ψεύτες» ή «- Όλοι τους είναι προδότες» και άλλα τέτοια παρόμοια. 

Όλες αυτές οι απαντήσεις, (που ακούγονται σε κάθε πολιτική συζήτηση, στα καφενεία, στα σαλόνια, στα λεωφορεία και όπου αλλού) αναφέρονται στα επιφαινόμενα, δηλαδή στα οικονομικά ή κοινωνικά φαινόμενα που είναι ορατά και απτά και τα οποία προβάλλονται σαν αποτέλεσμα της κακής διοίκησης του ενός ή του άλλου κόμματος/διαχειριστή.

Αλλά όλα αυτά, (που είναι, επίσης, λίγο ή πολύ, πραγματικότητες) δεν είναι η αιτία. Είναι τα αποτελέσματα μίας βαθύτερης αιτίας που τα δημιουργεί και που ως σήμερα δεν έχει βγεί καθαρά και αδιαμφισβήτητα στην επιφάνεια του δημόσιου διαλόγου.

Το ότι, όμως, η αιτία αυτή δεν έχει αποκαλυφθεί με έναν τρόπο αδιαμφισβήτητο και δεν έχει ονοματισθεί με ένα συγκεκριμένο όνομα κοινής και διαδεδομένης αποδοχής και χρήσης, της δίνει τη δυνατότητα να διαλανθάνει και έτσι, να συνεχίζει να υπάρχει.

Αυτό , φιλοδοξεί να προσφέρει στην Ελληνική κοινωνία το εγχειρίδιο αυτό:

Να αποκαλύψει και να δώσει όνομα στην αιτία που διατρέχει όλο το πολιτικό κατεστημένο, καθ’ όλη την περίοδο της «μεταπολίτευσης», και έχει οδηγήσει την Ελληνική κοινωνία στο σημερινό οικονομικό και κοινωνικό χάλι .

Σχετικά με την ανάγκη ονοματοδότησης και τη σημασία της, πρέπει να πούμε δύο λόγια:

Όλοι μας ξέρουμε ότι η γλώσσα είναι το εργαλείο του νού.

Το εργαλείο αυτό, λειτουργεί πιο αποτελεσματικά, όταν το απαλλάσσουμε από περιττές ενέργειες που πρέπει να κάνει, προκειμένου να παράξει μία σκέψη. Πχ. αν δεν είχαμε εφεύρει την λέξη «Δημοκρατία», σαν την μονολεκτική απόδοση όλων των χαρακτηριστικών που συνθέτουν μία κοινωνία στην οποία:

- οι αποφάσεις που την αφορούν λαμβάνονται με την πλειοψηφία των πολιτών που την αποτελούν,

- ο κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να εκλέγει τον ηγέτη που επιθυμεί καθώς και να εκλέγεται ως ηγέτης των υπολοίπων,

- κανένας δεν γεννιέται ανώτερος από τον κάθε άλλον,

- οι Νόμοι συντάσσονται και νομοθετούνται από τους πολίτες της και ισχύουν για όλους το ίδιο,

- υπάρχει πλήρης ελευθερία έκφρασης κάθε άποψης του κάθε πολίτη,

- η ελευθερία του καθ’ ενός φθάνει μέχρι τα όρια της ελευθεριας του άλλου

- κλπ, κλπ, κλπ ,

θα έπρεπε, κάθε φορά που θα θέλαμε να αναφερθούμε σε μία Δημοκρατική κοινωνία, αντί να λέμε «Δημοκρατική», να απαριθμούμε νοερά όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά της δημοκρατικής διακυβέρνησης, μαζί με τα εκατοντάδες άλλα, που δεν είναι του παρόντος να αναφέρουμε.

Δηλαδή θα έπρεπε το μυαλό μας να «κατεβάζει» σελίδες ολόκληρες, αντί μίας λέξης, (που περιλαμβάνει όλα τα χαρακτηριστικά της περιγραφόμενης έννοιας).

Έτσι, το εγχειρίδιο αυτό, προτείνει τη λέξη «κομματοκρατία» για να ορίζει συνολικά την πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην τρέχουσα πολιτική πρακτική .

Αυτός ο ορισμός της λέξης «κομματοκρατία», προσφέρει τη ζητούμενη διευκόλυνση μίας τεκμηριωμένης πολιτικής ανάλυσης που αποκαλύπτει, χωρίς αμφισβητήσεις (και την κατονομάζει), τη μία και μοναδική πηγή του πολύμορφου κακού, δηλαδή όλων των δεινών της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.

Επανερχόμενος στο «κάτι δεν πάει καλά», θεωρώ ότι είναι πολύ πιθανό αυτό το «κάτι» που «δεν πάει καλά», να είναι η σύγχυση και θολούρα που καλύπτει το σύγχρονο πολιτικό τοπίο της χώρας μας.

Το εγχειρίδιο που κρατάς στο χέρι, αγαπητέ αναγνώστη ή αναγνώστρια, επιχειρεί να ξεδιαλύνει αυτή τη θολούρα, ώστε η λογική σου, μέσα από μία «καθαρή ματιά» θεώρησης των συμβαινόντων και των τεκταινομένων, να σε οδηγήσει στο δρόμο των σωστών επιλογών σου προ αποφάσεων που επηρεάζουν τη ζωή της δικής σου οικογένειας, αλλά και όλων των άλλων συμπολιτών σου (μαζί με τη δική μου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μέσα στον ορυμαγδό των πολιτικών αναλύσεων, προτάσεων, αμφισβητήσεων και καθημερινού βομβαρδισμού με αληθινές και ψευδείς ή κατασκευασμένες, στα εργαστήρια της προπαγάνδας, «ειδήσεις» από τα συμβατικά και ηλεκτρονικά ΜΜΕ, «μία από τα ίδια» ακόμη σκέψη, απεικόνιση ή πρόταση επάνω στη ροή των πολιτικών πραγμάτων, δεν θα προσέθετε τίποτε απολύτως, (ή, μάλλον, θα προσέθετε ακόμη λίγη θολούρα στο τοπίο) παρεκτός και αν είχε πράγματι να προσφέρει μία συγκεκριμένη χρησιμότητα, που λείπει.

Πιστεύω λοιπόν, ότι, το εγχειρίδιο που κρατάς στα χέρια σου, αγαπητέ αναγνώστη / αναγνώστρια, κομίζει αυτή τη χρησιμότητα, αφού:

1. Συνοψίζει, σηματοδοτεί και συμπυκνώνει σε μία μόνο λέξη («κομματοκρατία»), δίνοντάς της τη συγκεκριμένη έννοια που ορίζεται στον υπότιτλο, όλα αυτά που λέγονται περιγραφικά σε χιλιάδες σελίδες κριτικής που ασκείται από δημοσιογράφους, πολιτικούς επιστήμονες και εκατομμύρια πολίτες, (επωνύμως και ανωνύμως) που, όμως, όλες, στερούνται μίας ορισμένης και οριστικής /ονομαστικής αποκάλυψης της γενεσιουργού αιτίας όλων αυτών των κακών που κριτικάρουν και καυτηριάζουν. Όταν όμως η αιτία του (όποιου) κακού, δεν στοχεύεται ακριβώς στην καρδιά της, η απόπειρα κατανίκησής της είναι, εκ των προτέρων, καταδικασμένη να αποτύχει. Το εγχειρίδιο αυτό, δείχνει ακριβώς αυτό: την καρδιά της κακοδαιμονίας της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας . Αποκαλύπτει μιαν αναμφισβήτητη αλήθεια που, όμως, παραμένει δυσδιάκριτη στο δημόσιο διάλογο, καλυπτόμενη με τη χρήση των τεχνικών παραλλαγής, που εκμεταλλεύονται και χρησιμοποιούν αυτοί που δεν θέλουν να εντοπίζεται και να καθίσταται φανερή η αλήθεια.

2. Η χρήση αυτής της λέξης, διατυπώνει με απλότητα και σαφήνεια, μία τεκμηριωμένη πολιτική εκτίμηση, που αποτελεί τη βάση ερμηνείας όλων όσων συμβαίνουν στην πολιτική σκηνή, αλλά και στην καθημερινή ζωή όλων ημών, των πολιτών της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, προσφέρει ένα εργαλείο ανάλυσης και κατανόησης των πολιτικών αποφάσεων και πράξεων που καθημερινά έρχονται στο φώς της δημοσιότητας ντυμένες με τα αραχνοϋφαντα πέπλα του «δήθεν», τα οποία αφαιρεί, ώστε η αλήθεια να φανεί γυμνή, όμορφη ή άσχημη και να διευκολύνεται η κριτική ικανότητα του πολίτη/κριτή, εν όψει επιλογών του, που διαμορφώνουν τη ζωή του και των παιδιών του.

Αυτό γίνεται μέσα από μία ανάλυση των φαινομένων, τεκμηριωμένη με λογική απαλλαγμένη από πολιτικές δουλείες των Αριστερών ή Δεξιών δεξαμενών εμπάθειας, που θολώνουν τη ματιά και οδηγούν τη σκέψη σε λάθος δρόμους, με αποτέλεσμα λανθασμένες επιλογές, πράξεις, αποτελέσματα.

• Μία αναλυτική ματιά, που θα σε βοηθήσει να μην πατάς τις νάρκες της προπαγάνδας που ακρωτηριάζουν τη λογική σου και οδηγούν τις αποφάσεις σου στην δοσμένη από την προπαγάνδα κατεύθυνση, (δηλαδή σε δρόμους που άλλοι θέλουν να σε οδηγήσουν με κλεισμένα τα μάτια σου) για το παρόν σου και το μέλλον των παιδιών σου.

• Μία ματιά που θα σε βγάλει από το θολό τοπίο που δημιουργεί η πληθώρα αντιφατικών πληροφοριών με τις οποίες βομβαρδίζεσαι επί 24ώρου βάσεως, 365 μέρες το χρόνο.

• Μία πολιτική εκτίμηση που, αφού ως εργαλείο ερμηνείας των τεκταινομένων, γίνει κτήμα δικό σου και μετά μιας δυναμικής μειοψηφίας, μπορεί να αποτελέσει τη βάση για τη δημιουργία μίας πολιτικής συσπείρωσης που θα αποτινάξει από την πλάτη της Ελληνικής κοινωνίας τον δυνάστη της, που δεν είναι άλλος από την κομματοκρατία, όπως αποκαλύπτεται και τεκμηριώνεται, στις επόμενες σελίδες.

Η αποκαλυπτική αυτή εκτίμηση, συμπυκνώνεται στην πρόταση:

Η ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ,

πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά

που προτάσσει το συμφέρον του κόμματος από το κοινωνικό όφελος

και έχει καταστεί κρατούσα άποψη στην πολιτική πρακτική

είναι η μήτρα κάθε κακού της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.

Όλα τα υπόλοιπα που γράφονται στο εγχειρίδιο αυτό,(εκτός του τελευταίου κεφαλαίου, «ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ» http://dia-tafta.blogspot.com), αποτελούν την τεκμηρίωση αυτής της αποκαλυπτικής πολιτικής εκτίμησης.

Είναι δε, πολύ σημαντικό, να υπάρξει η τεκμηριωμένη απόδειξη της ορθότητας αυτής της εκτίμησης, διότι όταν εσύ, αγαπητέ αναγνώστη/ρια, αντιληφθείς χωρίς κενά, απορίες και αμφισβητήσεις, τον τρόπο που μπορείς να αποκαλύπτεις την αληθινή αιτία και στόχευση των λόγων και των πράξεων των ηγετών/οδηγών σου, τότε υπάρχει ελπίδα να πετάξεις τις κομματικές παρωπίδες (αν φοράς) ή να επιχειρήσεις να βγουν και κάποιου γνωστού σου.

Η αλήθεια αυτή, ίσως μπορεί (πρέπει, θα έλεγα) να γίνει, (για κάθε πολίτη που θέλει να έχει ο ίδιος τον έλεγχο και τη διάθεση του εαυτού του), το εργαλείο πολιτικής ανάλυσης κάθε πολιτικής πράξης που καθημερινά διαδραματίζεται στην πολιτική σκηνή, ώστε να αποκαλύπτεται (σ’ αυτόν και στο περιβάλλον του) η πραγματική αιτία της δημιουργίας της και της στόχευσής της.

Αν συμβεί αυτό, μπορεί να ανοίξει ένας δρόμος στην ελπίδα απαλλαγής της κοινωνίας μας από το πολυκέφαλο τέρας της κομματοκρατίας που την κρατά δέσμια στο τέλμα της οικονομικής και αξιακής της υπανάπτυξης, που όλοι, ακόμη και το κομματοτρεφόμενο πολιτικό προσωπικό της, παραδέχονται την ύπαρξή του, πάντα όμως, με πλάγιο και παραπειστικό λόγο.

Αυτός είναι ένας λόγος που, το εγχειρίδιο αυτό, πρέπει να γίνει το στιλέττο, ει δυνατόν, του κάθε Έλληνα πολίτη, ή, τουλάχιστον, του μεγαλύτερου μέρους της κοινωνίας μας.

Αυτό, βέβαια, δεν μπορεί να γίνει αμέσως. Χρειάζεται λίγο χρόνο. 

Αρχικά, χρειάζεται η συσπείρωση μίας «φωτισμένης μειοψηφίας», η οποία θα μπολιάσει με την κριτική αυτή ματιά την απαιτούμενη κοινωνική πλειοψηφία που θα αποκεφαλίσει τον σύγχρονο Μινώταυρο που τρώει και θα συνεχίσει να τρώει το μέλλον των παιδιών μας, αν δεν (και ώσπου να) τον αφανίσουμε.

ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΕΣΜΟΙ

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΞΙΩΝ

___________________________________________________

Θεωρώ πολύ επίκαιρη και εύστοχη εισαγωγή στο κεφάλαιο αυτό, την παράθεση του παρακάτω κειμένου, ως αντιστοίχηση του πνεύματος που αυτό περιέχει, με το πνεύμα της κομματοκρατίας που αποτελεί «κρατούσα άποψη» και πρακτική του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, όπως αυτή αποκαλύπτεται αναλυτικά στο εγχειρίδιο αυτό.

Ιωάννης Καποδίστριας πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδος,

προς την Δ' Εθνοσυνέλευση

____________________________________________

«...Ελπίζω ότι όσοι εξ' υμών συμμετάσχουν εις την Κυβέρνησιν θέλουν γνωρίσει μεθ' εμού ότι εις τας παρούσας περιπτώσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγως με τον βαθμό του υψηλού υπουργήματός των και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ' ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της...»

«...εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω, αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτην πενίαν».

_____________________________

Τα σχόλια περιττεύουν ….

Στο κεφάλαιο αυτό, που επιχειρείται η τεκμηρίωση της πλήρους κατάληψης της πρακτικής του «πολιτεύεσθαι» από το πνεύμα της κομματοκρατίας, καταγράφονται:

Ι. Οι πρακτικές που χρησιμοποιεί η κομματοκρατία κατά την εφαρμογή της και οι κοινωνικές διεργασίες που συντελούνται κατά την ανάπτυξη αυτών των πρακτικών.

ΙΙ. Τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών και διεργασιών.

Δηλαδή, αποκαλύπτεται αναλυτικά, το πώς και το γιατί, με την καθιέρωση της κομματοκρατίας ως «κρατούσας αντίληψης» στην πολιτική πρακτική, δημιουργήθηκαν στην Ελληνική κοινωνία φαινόμενα σαν :

• Το θέριεμα της οικογενειοκρατίας και ημετεροκρατίας

• Ο παροπλισμό της αξιοκρατίας

• Η ατιμώρητη λεηλασία του Δημόσιου πλούτου

• Η στενή διαπλοκή της πολιτικής με την οικονομική ολιγαρχία

• Η εξασφάλιση της ατιμωρησίας των καταχραστών που διευκολύνει την κατάχρηση της εξουσίας με την ανοχή της κοινωνίας.

• Η ανάπτυξη μίας εξουθενωτικής, ισοπεδωτικής και αποτελεσματικότατης κομματικής προπαγάνδας, με κυρίαρχες πρακτικές :

- Την κατάργηση της ισηγορίας

- Τον αποπροσανατολισμό της σκέψης του πολίτη/κριτή από το κυρίως πρόβλημα

- Την απορρύθμιση της λογικής του πολίτη/κριτή/ψηφοφόρου

- με την παραποίηση της έννοιας των λέξεων

- με την κακοποίηση της «κοινής νοημοσύνης»

- με την ανηλεή επανάληψη του ψέματος που πρέπει να περάσει ως αλήθεια

- με την ανάδειξη μίας «δήθεν πραγματικότητας»

• Τη στέρηση προτύπων αλληλεγγύης και κοινωνικής προσφοράς, με την ταυτόχρονη παραγωγή προτύπων «κονόμας» και ήσσονος προσπάθειας (κομματογενής δημοσιοϋπαλληλισμός)

• Την επαγγελματοποίηση της πολιτικής

• Την ανυπαρξία Κοινωνικής Παιδείας κατά τη διαδικασία της «Εκπαίδευσης»

τα οποία, όλα μαζί, έχουν δημιουργήσει σαν αποτέλεσμα:

• Την απαξίωση του συνόλου της πολιτικής ηγεσίας (με ότι αυτό συνεπάγεται)

• Την απαξίωση της Δικαιοσύνης (με ότι αυτό συνεπάγεται)

• Την απώλεια της ουσίας της Παιδείας

• Την απώλεια της Ασφάλειας του πολίτη και των αγαθών του (αλλά και της αίσθησης της ύπαρξής της)

• Το βάθεμα και άπλωμα της διαφθοράς σε όλα τα επίπεδα των κοινωνικών σχέσεων

• Την αλλοτρίωση της προσωπικότητας της Ελληνικής κοινωνίας με την επιλογή του μοντέλου της «κατανάλωσης» ως μοχλό κινήτρων της.

• Την πλήρη απαισιοδοξία για το μέλλον της κοινωνικής προόδου

• Την (ουσιαστική) πτώχευση της Εθνικής Οικονομίας (με ότι αυτό συνεπάγεται)

Αλλά, ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά, όλα αυτά.

Ι. Οι πρακτικές που χρησιμοποιεί η κομματοκρατία κατά την εφαρμογή της

Η λειτουργία του πολιτικού συστήματος, στην Ελλάδα, όπως έχει «εξελιχθεί» καθ’ όλη τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης», διολισθαίνει συνεχώς και επικίνδυνα προς τον αντίποδα της Δημοκρατίας και έχει ήδη δημιουργήσει ένα πολιτικό εξάμβλωμα, την κομματοκρατία (όπως αυτή ορίζεται στον υπότιτλο του κεφαλαίου), το οποίο αποψιλώνει συνεχώς τη Δημοκρατία μας από τις θεμελιώδεις Αρχές που στηρίζουν τους Θεσμούς της, οι πιο βασικές των οποίων, είναι :

• η δικαιοσύνη, (που πρέπει να είναι τυφλή και άτεγκτη)

• η ισονομία, (που αξιώνει την ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στο Νόμο)

• η αλληλεγγύη, (που προσφέρει τη χαρά της βοήθειας στον συνάνθρωπο)

• η ισηγορία, (που αξιώνει την ισότητα όλων των πολιτών – ή των αντιπροσώπων τους - στην αγόρευση των πεποιθήσεών τους)

• η ισοτιμία όλων των πολιτών (απέναντι στα κοινωνικά δικαιώματα της Παιδείας, της Υγείας, της Ασφάλειας, της Εργασίας)

• η δημιουργία και προσφορά ίσων ευκαιριών προόδου στον κάθε πολίτη,

• ο σεβασμός των ορίων της ελευθερίας του άλλου, (που υπαγορεύει και επιτάσσει ότι η ελευθερία μου φθάνει μέχρι τα όρια της δικής σου)

• η πειθαρχία στις κοινωνικές Αξίες και στην ιεράρχησή τους που συνθέτει τους κανόνες οι οποίοι απαιτούνται για τη ύπαρξη, τη συνέχιση και τη διαρκή βελτίωση της Δημοκρατίας

Αυτή η διολίσθηση της λειτουργίας της Δημοκρατίας προς την πρακτική της κομματοκρατίας, οφείλει τη γέννηση και την ανάπτυξή της, στην υπέρμετρη προσήλωση του συνόλου του πολιτικού προσωπικού, στην κυριαρχία του κόμματος, κατά την διελκυστίνδα της απόκτησης μεγαλύτερης αποδοχής του (που οδηγεί και στην κυβερνητική εξουσία).

Δημιουργήθηκε έτσι η στρεβλή ανάπτυξη μίας «κομματικής λογικής», η οποία τελικώς επικράτησε της «κοινής λογικής», στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί και να επικρατήσει, ως «κρατούσα άποψη», το πολιτικό εξάμβλωμα της «κομματοκρατίας», η ύπαρξη και παρενέργειες του οποίου αποκαλύπτονται στο εγχειρίδιο αυτό.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η κομματοκρατία, δεν έχει μολύνει μόνο τα «κόμματα εξουσίας». Έχει εισχωρήσει σαν «κρατούσα άποψη» και αποτελεί «τρέχουσα πρακτική» και στα άλλα κόμματα, το πολιτικό προσωπικό των οποίων έχει βολευτεί σ’ έναν πολυτελή επαγγελματισμό, που τους προσφέρει μία πλούσια διαβίωση και μία ζηλευτή θέση στο δημόσιο βήμα, με ότι αυτό συνεπάγεται σε απόκτηση και άσκηση εξουσίας.

Έτσι, όλο το παρόν πολιτικό κατεστημένο είναι μέσα στο κάδρο της κομματοκρατίας.

Αυτό, εξ άλλου, αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι κανένα από όλα τα κόμματα δεν έχει προβεί στην καταγγελία του φαινομένου της κομματοκρατίας, παρ’ όλο που, φαντάζομαι, δεν μπορεί να είμαι ο μόνος Έλληνας που το έχει εντοπίσει.

Επ’ αυτού, έχει ενδιαφέρον να ιδεί κάποιος τo πως, η κριτική του κάθε κόμματος για τα άλλα, αποδίδει παραπειστικά, σε διάφορες άλλες αιτίες, (λάθος ιδεολογία, ανικανότητα προσώπων, κλπ) τις αποτυχημένες έως καταστροφικές επιλογές όλων των άλλων κομμάτων, αποφεύγοντας επιμελώς να κατονομάσει την κομματοκρατία ως την κοινή επιλογή όλων τους, στην οποία οφείλεται, κατά κύριο λόγο, η καταστροφική πορεία της Ελληνικής κοινωνίας:

• Το ΠΑΣΟΚ, ευρισκόμενο στην αντιπολίτευση, πάντοτε ισχυρίζεται (με τη γνωστή πασοκική του φρασεολογία) πως η ΝΔ, εξ αιτίας της «δεξιάς» πολιτικής της, οδηγεί τη χώρα στο χειρότερο, ενώ όταν αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Χώρας, ασκεί την ίδια (κατά το μεγαλύτερο μέρος) πολιτική της ΝΔ, διατηρώντας μόνο τη φρασεολογία του.

• Η ΝΔ, ευρισκόμενη στην αντιπολίτευση, πάντοτε ισχυρίζεται πως το ΠΑΣΟΚ, εξ αιτίας της «σοσιαλιστικής» πολιτικής του, οδηγεί τη χώρα στο χειρότερο, ενώ όταν αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της Χώρας,, ασκεί (κατά το μεγαλύτερο μέρος) την ίδια πολιτική του ΠΑΣΟΚ.

Εδώ πρέπει να πούμε ότι η κοινή κυβερνητική πρακτική, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, αυτή που έχει οδηγήσει τη χώρα στην απαράδεκτη κατάσταση που ήδη έχει περιγραφεί, είναι ένα συνονθύλευμα δήθεν σοσιαλισμού και δήθεν φιλελευθερισμού, με κοινή συνισταμένη τον άφρονα δανειοδίαιτο καταναλωτισμό και με κοινό χαρακτηριστικό την άσκηση της πρακτικής της κομματοκρατίας στον υπερθετικό θαθμό.

• Το ΚΚΕ, αλλά και ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, ευρισκόμενοι μονίμως στην αντιπολίτευση (και βλέποντας την πραγματικότητα της άσκησης της ίδιας (κατά το μεγαλύτερο μέρος) κυβερνητικής πολιτικής και από τα δύο «κόμματα εξουσίας», πάντοτε ισχυρίζονται (με τη γνωστή κομμουνιστική φρασεολογία του καθ’ ενός) πως ΠΑΣΟΚ και ΝΔ οδηγούν τη χώρα στο χειρότερο, εξ αιτίας της ίδιας «δεξιάς» κυβερνητικής πολιτικής τους.

• Ο Λ.Α.Ο.Σ, ασκεί μία πιο ορθολογική κριτική από την εντελώς κομματοκεντρική των άλλων. Παρ’ όλα αυτά, στηλιτεύει και αυτός τόσο την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ ως εξ ίσου αναποτελεσματικές και φθοροποιές, αποδίδοντας το κακό στην ανεπάρκεια των συγκεκριμένων προσώπων που διαχειρίζονται τα διάφορα χαρτοφυλάκια.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι κανένας τους δεν αναφέρεται στην κομματοκρατία, ως το κοινό χαρακτηριστικό πολιτικής νοοτροπίας και πρακτικής διότι, προφανώς, αντιλαμβάνονται ότι η αποκάλυψη της βαθύτερης αυτής αλήθειας, θα έθετε σε κίνδυνο την ίδια τους την ύπαρξη.

Με βάση αυτό το σκεπτικό, κανένα κόμμα, καθ’ όλη τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης», δεν βγήκε ΕΓΚΑΙΡΩΣ να πεί την αλήθεια στην Ελληνική κοινωνία. Την αλήθεια που όλος ο κόσμος ψυχανεμίζεται, έστω και χωρίς να την έχει εντοπίσει ακριβώς, λέγοντας λακωνικά «όλοι τους ίδιοι είναι», εννοώντας ότι όλοι τους ενδιαφέρονται πρωτίστως «για το τομάρι τους».

Κι αυτό, δικαίως το λέει, διότι αφ’ ενός όλα τα κόμματα (τα εντός του Κοινοβουλίου) σιτίζονται πλουσιοπάροχα από τον δημόσιο κορβανά (και όχι μόνο) και αφ’ ετέρου κανένα κόμμα δεν βγήκε ΕΓΚΑΙΡΩΣ, όπως όφειλε, να κάνει πειστικό μάθημα στο λαό:

• τι θα πεί «Δημόσιο Χρέος» και ποιες είναι οι συνέπειές του,

• τι θα πεί «παράγω ανταγωνιστικά προϊόντα» και ποιες είναι οι συνέπειες αν δεν τα παράγω,

• τι θα πεί «έλλειμμα» και ποιες είναι οι συνέπειές του,

• τι θα πεί «Δημοκρατία» και ποια είναι οι διαφορά της από την «ασυδοσία»,

• τι θα πεί «έλλειψη προτύπων» και ποιες είναι οι συνέπειές της

και ένα σωρό άλλα που καθοδηγούν τον πολίτη στην πραγματική πρόοδο και δεν τον σέρνουν ως σύγχρονο ανδράποδο στις ορέξεις κάποιων, στους οποίους συμφέρει η συντήρηση της θολούρας, της σύγχυσης και της παραχάραξης των ιδεών, αλλά και των υποχρεώσεων που οι κοινωνίες υπογράφουν δια χειρός των (εκλεγμένων από τις ίδιες) ηγετών τους.

Όλοι τους έχουν αποδεχθεί τη νοοτροπία και πρακτική της κομματοκρατίας, αφού τους εξασφαλίζει την κομματική τους καλοζωία και μακροημέρευση (που, πλέον, έχει τεθεί σε αμφισβήτηση) πληρωμένη απο τον ταλαίπωρο Έλληνα πολίτη.

Τα πιο φανερά σημάδια, αποδείξεις και ίχνη αυτής της διολίσθησης της Δημοκρατίας μας προς μία αντιδημοκρατική και απεχθή «κομματοκρατία», που είναι ταυτοχρόνως και πρακτικές της, αποτελούν:

• Η οφθαλμοφανής διαπλοκή τής (έτσι διαμορφούμενης) πολιτικής εξουσίας με μία ομογάλακτη οικονομική ολιγαρχία που είναι ο ένας εκ των δύο πυλώνων που στηρίζουν τοκόμμμα. Ο άλλος, είναι ο κομματοτρεφόμενος και ψηφοδότης συνδικαλισμός ο οποίος (με κύριο κηδεμόνα του την Αριστερά ιδεολογία), αλλοτριώθηκε από τον αρχικό του προορισμό και κατάληξε σε συμπλήρωμα της πρακτικής της κομματοκρατίας, με αποτέλεσμα, τα πράγματα για τους εργαζόμενους να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο).

Η οικονομική ολιγαρχία είναι ο πυλώνας που κατέχει (κατ’ αποκλειστικότητα) και διαθέτει στο κόμμα δύο απαραίτητα συστατικά της διαρκώς επιδιωκόμενης επικράτησής του:

- Το απαιτούμενο χρήμα, μαζί με την τεχνογνωσία της διακίνησής του

- Την τεχνογνωσία της προπαγάνδας και τα μέσα (ΜΜΕ) της διάχυσής της στο λαό.

Σε αυτή την ολιγαρχία, διοχετεύεται η μερίδα του λέοντος των Δημόσιων έργων, των Κρατικών προμηθειών (στρατιωτικών και πολιτικών) και των κάθε είδους Υπηρεσιών. Το χρήμα που θα διατεθεί στο κόμμα, δεν αποτελεί δαπάνη, για την κομματοτρεφόμενη οικονομική ολιγαρχία. Είναι επένδυση, διότι, το κόμμα, αναλαμβάνοντας την διαχείριση της Εθνικής Οικονομίας, ως κυβέρνηση πλέον, «λογικό» (με το πνεύμα της κομματοκρατίας) είναι να εξασφαλίσει για τον χρηματοδότη του εργολαβίες των Δημοσίων έργων, κρατικές προμήθειες, διάφορες Υπηρεσίες, ώστε το χρήμα που επενδύθηκε να επιστρέψει (μαζί με το αναμενόμενο κέρδος) στον χρηματοδότη του, ώστε στην επόμενη ανάγκη του κόμματος να υπάρχει πάλι η «διευκόλυνση» του κόμματος. (Η «υπόθεση Siemens» αποτελεί σεμινάριο για μαθητευόμενους ηγήτορες της κομματοκρατίας).

• Η ευκολία κατάχρησης (άνευ τιμωρίας) της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χρήματος, ήρθε στην κοινή θέα από την αδυναμία κάλυψης οικονομικών σκανδάλων τεράστιας έκτασης και αποκάλυψε τους μηχανισμούς της «μαύρης» διακίνησης του Εθνικού πλούτου κατά το κομματικό δοκούν, αλλά και τη διάβρωση των ηθικών αντιστάσεων του πολιτικού προσωπικού, που έχει επιφέρει η νοοτροπία και πρακτική της κομματοκρατίας.

Αξίζει να σημειωθεί, σαν παρένθεση, ότι η παταγώδης πτώση του κόμματος της ΝΔ κατά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009, οφείλεται, κατά το μεγαλύτερο μέρος της, στη θέση συνηγόρου υπεράσπισης που πήρε ο (τότε) Πρωθυπουργός ( Κώστας Καραμανλής) υπέρ φερομένων ως πρωταγωνιστών, τέτοιων σκανδάλων (Γιώργος Βουλγαράκης, Θοδωρής Ρουσόπουλος, κ.α).

Πρόσφατα αποκαλύφθηκαν οι κορυφές του παγόβουνου, όπως η «άνθιση» του Χρηματιστηρίου, (που ρούφηξε τις οικονομίες πολλών χιλιάδων οικογενειών), η «ασφαλής επένδυση» των δομημένων ομολόγων των Ταμείων, (που απομύζησε τα αποθεματικά των Ταμείων Πρόνοιας των εργαζομένων) η «επ’ ωφελεία» ανταλλαγή ακινήτων του Δημοσίου με υποπολλαπλάσιας αξίας ακίνητα της Μονής Βατοπεδίου, η «ανάθεση» ογκωδέστατων προμηθειών στη Siemens, ακόμη και για ανύπαρκτα προϊόντα (!!!), κλπ, κλπ).

Η «ιστορική ρήση» του Ανδρέα (Παπανδρέου) που κάποτε, είπε συγκαταβατικά: «είπαμε εντάξει για ένα δωράκι, όχι και 300 εκατομμύρια» (δραχμές ήταν τότε και ο μέσος μηνιαίος μισθός ενός υπαλλήλου ήταν 150.000 δρχ.) για ένα στέλεχος της κυβέρνησής του που αποκαλύφθηκε ότι «έπιασε» το εν λόγω ποσό, λειτούργησε σαν το σήμα του τροχονόμου που «ανοίγει» μία κατεύθυνση της κυκλοφορίας, προς την οποία, έκτοτε, χύνονται «με χίλια» οι αδημονούντες συνωστισμένοι οδηγοί, κάθε χρωματικής προτίμησης, για να «πιάσουν» το δωράκι.

• Η λεηλασία του δημόσιου πλούτου για την δημιουργία ισχυρής κομματικής βάσης μόνιμων οπαδών/ψηφοφόρων, αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο άσκησης της πρακτικής της κομματοκρατίας.

Εδώ, σε αυτό το πεδίο, φάνηκε όλο το «μεγαλείο» της κομματοκρατίας, αφού, προκειμένου το κόμμα (όλα τα κόμματα του πολιτικού σκηνικού) να αποκτήσει και να διατηρεί δύναμη, στη διακομματική εσωτερική διαπάλη, ξοδεύτηκε και σπαταλήθηκε εγκληματικά, όλος ο πλούτος και η οικονομική δύναμη της Ελληνικής κοινωνίας. Όχι μόνον η υπάρχουσα, αλλά και πολύ από τη μελλοντική, των παιδιών μας…

Σε αυτό το πεδίο , κυρίως, απωλέσαμε ήδη, ως Ελληνική κοινωνία, ένα πολύ σημαντικό μέρος της «Εθνικής» κυριαρχίας μας, παραδίδοντας τη διαχείριση ενός ζωτικού χώρου της ύπαρξής μας, αυτού της Οικονομίας μας, σε τρίτους, με ότι αυτό σημαίνει και συνεπάγεται. (Εκτενέστερη ανάλυση γίνεται στο κεφάλαιο «Η ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ»)

• Το θέριεμα της οικογενειοκρατίας . Η πρακτική της άσκησης πολιτικής υπό το πνεύμα της κομματοκρατίας, κατά τα χρόνια της «μεταπολίτευσης», έχει δημιουργήσει δύο ομογάλακτα πολιτικά εξαμβλώματα ιδιαιτέρως σοβαρά στη δημοκρατική διακυβέρνηση της Ελληνικής κοινωνίας.

Την απώλεια της κυριαρχίας μας επί ενός ζωτικού Εθνικού χώρου, αυτού της Οικονομίας μας.

(Το θέμα αναπτύσσεταΙ στη σελίδα  ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ,).

(επιλογή σελίδων, επάνω αριστερά)

Απαξίωση της Δικαιοσύνης
Η λογική της κομματοκρατίας, και η πρακτική που εκπορεύεται από αυτή τη λογική, έχει επανειλημμένως αποδείξει πως προτιμά να τρωθεί θανάσιμα το περί δικαίου αίσθημα και να ραγίσει η συνοχή της κοινωνίας, (γεγονός που ήδη έχει συντελεσθεί σε μεγάλο βαθμό) παρά το κόμμα να διακινδυνεύσει την απώλεια κάποιων ψηφοφόρων/οπαδών του. Έτσι, όλοι οι πολίτες είμαστε μάρτυρες της χρησιμοποίησης της Δικαιοσύνης για την κάλυψη των παρανομιών του κόμματος και του προσωπικού του, όπως αποδεικνύεται από τις καταγγελίες του κόμματος που εκάστοτε βρίσκεται στην αντιπολίτευση (έχοντας χάσει από τα χέρια του τα νήματα της μαριονέτας/εξουσίας) και κατηγορεί (γνωρίζοντας εξ ιδίων τους μηχανισμούς παρέμβασης και ποδηγέτησης) το κόμμα που, εκάστοτε, ασκεί την κυβέρνηση. Αυτοί, ξέρουν καλύτερα από τον καθ’ ένα μας. Πιστέψτε τους. Όλους, όμως. Όχι μόνο τους πράσινους, ή τους κόκκινους, ή τους γαλάζιους.

Η εκτεταμένη καταστρατήγηση της νομιμότητας και της ισονομίας, μαζί με τη δαιδαλώδη πολυνομία και την, έξω από κάθε όριο, βραδυπορία της δικαστικής διαδικασίας, που πολλές φορές ακυρώνει την ίδια την ύπαρξη Δικαιοσύνης (με την έλευση του χρόνου παραγραφής των παρανομιών που περιμένουν να δικαστούν), οδηγούν τη σκέψη του κάθε πολίτη στη συμπερασματική γενίκευση «δεν υπάρχει Δικαιοσύνη». Στην ατμόσφαιρα πλανάται μία άτυπη συμφωνία μεταξύ λαού και ηγεσίας του, που λέει: «σε ανέχομαι και θα με ανεχθείς». Αυτή η συμφωνία ένοχης ανοχής, έχει οδηγήσει και στην ανοχή της εξασφάλισης της ατιμωρησίας των ενόχων αυτών των πρακτικών, την οποία ανοχή, οι ένοχοι αυτοί, την έχουν εξελίξει σε πλήρη ατιμωρησία, «ρίχνοντας λάδι στη φωτιά» της απαξίωσης, με την πλήρη ατιμωρησία του πολιτικού προσωπικού για λαθροχειρίες, κατάχρηση θέσεως, σκάνδαλα μικρά, μεγάλα ή τεράστια στα οποία υπάρχουν (αποχρώσες ή μη) ενδείξεις ανάμιξής του καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Μία ατιμωρησία θωρακισμένη από το ίδιο αυτό πολιτικό προσωπικό με ισχυρούς Νόμους απροσπέλαστων αποδεικτικών απαιτήσεων και συντομότατης παραγραφής των οικονομικών εγκλημάτων του, όταν και αν αυτά υπάρξουν, ερχόμενα στην επιφάνεια.... Αυτή η απαξίωση του θεσμού της Δικαιοσύνης, ακρογωνιαίου λίθου της Δημοκρατίας, είναι ολέθρια για την εύρυθμη λειτουργία και συνοχή της κοινωνίας. Έφερε και την, αναλόγου μεγέθους, απαξίωση του συνόλου της πολιτικής ηγεσίας και δημιούργησε και ένα άλλο, μεγάλο, πρόβλημα. Αυτό της ανυπακοής. Ανυπακοή προς την πολιτική ηγεσία και ότι εκπορεύεται από αυτήν, όπως οι Νόμοι και οι διατάξεις. Νόμοι και διατάξεις, που δεν θα έπρεπε να νομοθετούνται για να προστατεύσουν αυτούς που τους φτιάχνουν. Θα έπρεπε, πρωτίστως, να τηρούν την αρχή της ισονομίας και να προστατεύουν (με την τήρηση της νομιμοφροσύνης) τη Δημοκρατική διαβίωση των πολιτών, μέσα στην κοινωνία. Η κομματοκρατία, για ευνόητους λόγους, είναι αυτή που δεν το επιτρέπει, διότι:

• Θα κινδυνέψουν «να μπουν μέσα» οι κομματοτρεφόμενοι επαγγελματίες της (πολιτικό προσωπικό της) και οι συνεργάτες τους.

• Τα κόμματα που θα συνηγορήσουν να ληφθούν μέτρα εις βάρος των «θιγομένων πολιτών», κινδυνεύουν να έχουν σοβαρό «πολιτικό κόστος» (όπως αποκαλείται η απώλεια ψηφοφόρων τους), δεδομένου ότι οι θιγόμενοι από την τήρηση του Νόμου (!) πολίτες, έχουν γίνει εκατοντάδες χιλιάδες, μπαίνοντας στη φάκα της κοινής ενοχοποίησης αρχόντων και αρχομένων, υπό το πνεύμα της «ένοχης ανοχής» που προαναφέραμε.

Την απώλεια της ασφάλειας (και της αίσθησής της) για τη ζωή και τα αγαθά του πολίτη, γεγονός που οφείλεται

• στην κομματικοποίηση της λειτουργίας των Σωμάτων Ασφαλείας. Η πρακτική της κομματικοποίησης (βασικό χαρακτηριστικό της κομματοκρατίας) της Αστυνομίας, ευθύνεται ολοκληρωτικά για τον εξευτελισμό της, όταν έχει φθάσει στο σημείο να της κλέβουν αυτοκίνητα, μέσα από το αρχηγείο της και να της επιτίθενται (παραμένοντας ασύληπτοι) μέσα στο ίδιο της το σπίτι (τα Αστυνομικά Τμήματα). Η πρακτική της αλλαγής της ηγεσίας, με κομματικά κριτήρια, κάθε φορά που αλλάζει το κόμμα που κυβερνά, γιατί θέλει τον μηχανισμό των πληροφοριών στη διάθεσή του, έχει σμπαραλιάσει την αποτελεσματικότητα της Αστυνομίας.

• στον φόβο απώλειας ψηφοφόρων από το κόμμα, όταν και αν η Αστυνομία γίνει αποτελεσματικότερη. (Διότι, για να γίνει αποτελεσματικότερη, πρέπει να γίνει σκληρότερη). Το κόμμα, όμως, δεν πρέπει να διακινδυνεύσει τη «ρετσινιά» του σκληρού που τα πορτοπαράθυρα θα του αποδώσουνε τον τίτλο του βάρβαρου και βάναυσου, διότι ενδέχεται να έχει «πολιτικό κόστος», δηλαδή να χάσει ψηφοφόρους στις επόμενες εκλογές. Ο πολίτης ας μείνει ανυπεράσπιστος. Ο κομματικός λογαριασμός λέει ότι οι πολίτες που θα πέσουν θύματα κακοποίησης ( και εξ αιτίας αυτού δεν θα ψηφίσουν το κυβερνόν κόμμα στις επόμενες εκλογές), είναι πολύ λιγότεροι από τους πολίτες που η σκλήρυνση της Αστυνομίας θα τους κάνει να μην ψηφίσουν το κόμμα. Άρα: - «Άσε τους κακοποιούς να κάνουνε τη δουλειά τους». «Θα χάσουμε κάποιους, αλλά αλλιώς, θα χάσουμε περισσότερους….» Οι κακοποιοί έχουνε αντιληφθεί αυτή την πρακτική και κάνουν πάρτυ καθημερινά στα σπίτια και στα μαγαζιά των πολιτών, για τους οποίους δεν υπάρχει σωτηρία πριν γίνουν περισσότεροι από τους αυτούς που δεν θα έχουν δεχθεί επίθεση κακοποιών ….

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

Αναφερόμενοι στην πρωτότοκη κόρη της κομματοκρατίας, την οικογενειοκρατία, καθώς και στην άλλη θυγατέρα της, την ημετεροκρατία, βλέπουμε να έχει ήδη φυτρώσει και να ανθεί στην Ελληνική κοινωνία μία γενεαλογική «αριστοκρατία» της πολιτικής εξουσίας και του πλούτου που νέμεται ασύστολα και κατά το δοκούν, τον δημόσιο πλούτο και το περιβάλλον.

Η οικογενειοκρατία (που η ύπαρξή της προϋποθέτει ολιγαρχία που, ως έννοια, βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τη Δημοκρατία) έχει καταντήσει την Ελλάδα, κατά τα τελευταία 35 χρόνια, «οικογενειακό φέουδο» των συγκεκριμένων ολίγων (δύο - τριών) πρωθυπουργικών οικογενειών και των (επίσης «κληρονομικώ δικαίω» κληρονομούντων τον κοινοβουλευτικό ή υπουργικό θώκο τους) κομματικών αυλικών τους, γεγονός εξαιρετικά προσβλητικό για την Ελληνική Δημοκρατία αλλά και για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα δημοκράτη.

Αδιάψευστη μαρτυρία αυτού, αποτελούν, μεταξύ άλλων προφορικών μαρτυριών, οι λίστες της οικογενειοκρατίας, (που παρατίθενται παρακάτω).

Η φυσική ασφάλεια της ευημερίας και μακροημέρευσης της οικογενειοκρατίας, είναι η ημετεροκρατία που δρά σαν ασπίδα απέναντι σε κάθε επίβουλο εχθρό του αφεντικού της.

Η ημετερεροκρατία, όμως, (όπως αντιλαμβάνεται ο καθ’ ένας και δεν χρειάζεται να αναλυθεί) αποτελεί τον απόλυτα καταστρεπτικό μηχανισμό της αξιοκρατίας, που, με τη σειρά της, είναι απαραίτητη για την οποιαδήποτε ανάπτυξη και πρόοδο της κοινωνίας. Βλέπουμε, λοιπόν, το ντόμινο που οδηγεί από την κομματοκρατία στην τελμάτωση της προόδου της κοινωνίας.

Παρότι δε, είναι βέβαιο, ότι δεν υπάρχει εχέφρων Έλληνας πολίτης που υποστηρίζει ότι το νοσηρό αυτό φαινόμενο πρέπει να συνεχισθεί, είναι επίσης βέβαιο, ότι αυτές οι οικογένειες των επιβητόρων της εξουσίας, προαλείφονται να κυβερνήσουν τον τόπο και τα επόμενα 50 χρόνια, αν κάποια δύναμη δεν διακόψει αυτή τη διαδοχή.

Στο σημείο αυτό, πρέπει να αναφερθούμε στο (λογικό) επιχείρημα πολλών συμπολιτών που υποστηρίζουν ότι, εφ’ όσον τα πρόσωπα αυτά, εκλέγονται με σταυρό προτίμησης κατά τις εκλογές που διεξάγονται με «νόμιμες και δημοκρατικές διαδικασίες», δεν μπορεί κάποιος (σαν κι εμένα) να μιλάει για οικογενειοκρατία.

Η παρακάτω απλή διαδικασία, περιγράφεται σαν ενημέρωση σε όσους φίλους συμπολίτες έχουν αυτή τη (λογική, αλλά λανθασμένη) άποψη.

Η συνταγή με την οποία η οικογενεικοκρατία έχει θεριέψει τα τελευταία χρόνια, είναι γνωστή:

Είναι καταμετρημένες οι ώρες που ένα πρόσωπο πρέπει να εμφανισθεί, κατά τις τελευταίες 50-60 ημέρες προ των εκλογών, στα πορτοπαράθυρα  της TV και στα σαλόνια των σελίδων των εφημερίδων, ώστε να εξασφαλίσει την «εκλογή» του.

Σημειώνεται ότι, ο αριθμός των ωρών αυτών, αυξομειώνεται, αναλόγως του βαθμού αναγνωρισιμότητας του προσώπου ή του ονόματος.

Το ποια θα είναι τα πρόσωπα που θα προκριθούν, ως υποψήφιοι, θα αποφασίσει η καθεστώσα οικογενειοκρατία του κόμματος. Τα ονόματα των Βουλευτών, κατά τεκμήριο, είναι αναγνωρίσιμα, άρα τα παιδιά της έχουν την (λογική) προτεραιότητα. Με αυτό το «προσόν» τους ως αιτιολογία, ο κομματικός μηχανισμός θα φροντίσει ώστε η κομματική προπαγάνδα να αναλάβει τα περαιτέρω, ώστε στις εκλογές, να εκλεγούν πρωτίστως οι «των οικογενειών» και οι «ημέτεροι» της «οικογενειακής αυλής». 

Από εκεί και πέρα, είναι ζήτημα ρουτίνας των αριθμών, για την εκλογή του προσώπου που έχει προκριθεί: Τόσες απαιτούμενες ώρες και σελίδες, επί τόσο την ώρα και τόσο τη σελίδα, μας κάνει τόσο.

Το ποσό αυτό θα επενδυθεί από τους «σπόνσορες»/χρηματοδότες του κόμματος, με την άγραφη (ως καθιερωμένη σύμβαση) υπόσχεση της επιστροφής του (μαζί με το προσδοκόμενο κέρδος του επενδυτή) όταν το κόμμα θα πάρει τα κλειδιά του Εθνικού Ταμείου.

Ιδού, λοιπόν, ότι το φαινόμενο της «δημοκρατικής εκλογής» (64 στους 300!! εκλεκτούς του λαού είναι συγγενείς πρώτου & δεύτερου βαθμού), δεν οφείλεται σε θεϊκή προτίμηση κάποιας ανεξήγητης φυσικής προικοδότησης πολιτικών ικανοτήτων στους γόνους των «οικογενειών» αυτών, αλλά σε μία πολύ γήινη πρακτική της οικογενειοκρατίας, αυτήν της «αμοιβαιότητας ανταλλαξίμων» και μάλιστα «κάτω από το τραπέζι».

Αποκαλύφθηκε, λοιπόν, ότι η άποψη των συμπολιτών μου, περί εκλογής των «οικογενειακών γόνων» με «δημοκρατικές διαδικασίες», αποτελεί ακόμη μία κατάκτηση της προπαγάνδας του κατεστημένου, (για την οποία - προπαγάνδα - γίνεται εκτενής αναφορά παρακάτω) αφού έχει πείσει εκατοντάδες χιλιάδων σκεπτόμενους πολίτες, ότι το μαύρο είναι άσπρο και οι γόνοι των οικογενειών εκλέγονται με δημοκρατικές διαδικασίες !!!

Οι δημοκρατικές διαδικασίες, απλώς έρχονται να σφραγίσουν το τυπικό μέρος της ουσιαστικής εκλογής που έγινε προηγουμένως από κάποιους άλλους, έξω από κάθε δημοκρατική διαδικασία, πριν από την κάλπη και «κάτω από το τραπέζι» της Δημοκρατίας.

Τώρα, αν οι εν λόγω συμπολίτες δεν θέλουν να πιστέψουν, όχι σ’ εμένα, αλλά στα μάτια τους, (διότι όλα αυτά που αναφέρονται εδώ, τα βλέπουν, δεν είναι κρυφά) πρέπει να επισκεφθούν τον παρωπιδολόγο τους, (ή εγώ τον δικό μου).

Η ΛΙΣΤΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΟΚΡΑΤΕΙΑΣ

______________________________

                                                         ΝΔ     ΠΑΣΟΚ

Γιοι / κόρες/αδέλφια Πρωθυπουργών :  2          1

  «        "          "       Υπουργών           14          8

  «        "          "        Βουλευτών          11        12

Ανήψια /Εξαδέλφια    Πρωθυπ.               1         -

    «             "            Υπουργών             -          7

    «             "            Βουλευτών            2          3

Σύζυγος Υπουργού                                1          -

Νύφη Υπουργού                                    1          -

Εγγονός Βουλευτή                                 1          -

ΣΥΝΟΛΟ                                              31         33 =  64 στους 300 (21%)

ΝΔ

Ντόρα Μπακογιάννη Α' Αθήνας κόρη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Πολιτεύτηκε το 1989 στη μονοεδρική περιφέρεια της Ευρυτανίας μετά τη δολοφονία του συζύγου της Παύλου Μπακογιάννη.

Διονύσιος Παπαδόγγονας, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Αλέξανδρου Παπαδόγγονα.

Β' Αθήνας

Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης, γιος του πρώην υπουργού και ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Γιάννη Βαρβιτσιώτη και εγγονός του βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη.

Ευάγγελος Μεϊμαράκης, γιος του βουλευτή Ηρακλείου της ΕΡΕ Γιάννη Μεϊμαράκη και ανιψιός του βουλευτή Ηρακλείου με το Λαϊκό Κόμμα Βασίλη Μεϊμαράκη.

Κυριάκος Μητσοτάκης, γιος του πρώην πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη και αδελφός της Ντόρας Μπακογιάννη.

Α' Θεσσαλονίκη

Απόστολος Τζιτζικώστας, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιώργου Τζιτζικώστα.

Υπόλοιπο Αττικής

Κωνσταντίνος Κατσίκης, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Θεόδωρου Κατσίκη.

Αιτολωακαρνανία

Κωνσταντίνος Καραγκούνης, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Ανδρέα Καραγκούνη.

Σπήλιος Λιβανός, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. και πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Διονύση Λιβανού, ο οποίος ήταν ανιψιός του πρώην πρωθυπουργού Παναγιώτη Κανελλόπουλου.

Δημήτρης Σταμάτης, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιώργου Σταμάτη.

Ασημάκης Φωτόπουλος, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Χρήστου Φωτόπουλου.

Αργολίδα

Ελισάβετ Παπαδημητρίου, κόρη του βουλευτή Αργολίδας της Ενωσης Κέντρου Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Αχαΐα

Μιχάλης Μπεκίρης, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Βασίλη Μπεκίρη.

Βοιωτία

Ευάγγελος Μπασιάκος, γιος του βουλευτή Βοιωτίας του Λαϊκού Κόμματος και της ΕΡΕ Αριστείδη Μπασιάκου.

Εύβοια

Συμεών (Σίμος) Κεδίκογλου, γιος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Κεδίκογλου.

Ηλεία

Κρινιώ Κανελλοπούλου, κόρη του πρώην υπουργού της Ν.Δ. και αντιπροέδρου της κυβέρνησης Αθανάσιου Κανελλόπουλου.

Ηράκλειο

Μανώλης Κεφαλογιάννης, ανιψιός του πρώην βουλευτή Ηρακλείου Μανώλη Κεφαλογιάννη και του πρώην βουλευτή Ρεθύμνου Γιάννη Κεφαλογιάννη.

Κώστας Μπαντουβάς, δεύτερος ξάδελφος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Κώστα Μπαντουβά.

Ιωάννινα

Σταύρος Καλογιάννης, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Ελευθέριου Καλογιάννη.

Καβάλα

Νίκος Παναγιωτόπουλος, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιώργου Παναγιωτόπουλου και εγγονός του βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Καρδίτσα

Γιώργος Αναγνωστόπουλος, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου και εγγονός του βουλευτή της ΕΠΕΚ και της Ενωσης Κέντρου Γιώργου Αναγνωστόπουλου.

Σπύρος Ταλιαδούρος, γιος του βουλευτή της ΕΡΕ και της Ν.Δ. και πρώην υπουργού Αθανάσιου Ταλιαδούρου και εγγονός του βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος και πρώην υπουργού Σπύρου Ταλιαδούρου.

Κέρκυρα

Στέφανος Γκίκας, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Σωτήρη Γκίκα.

Μαγνησία

Ζωή (Ζέττα) Μακρή-Θεοφίλου, κόρη του πρώην βουλευτή Γρεβενών της Ν.Δ. Μιχάλη Μακρή.

Κορινθία

Αναστάσιος Παπαληγούρας, γιος του πρώην υπουργού Παναγή Παπαληγούρα και γαμπρός του πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη.

Λακωνία

Αθανάσιος Δαβάκης, συγγενής των βουλευτών της ΕΡΕ και της Ν.Δ. Δημήτριου και Ιωάννη Δαβάκη.

Παναγιώτης Σκανδαλάκης, ανιψιός του βουλευτή Λακωνίας της ΕΡΕ Νικόλαου Σκανδαλάκη και εγγονός του βουλευτή Λακωνίας με το Λαϊκό Κόμμα Γιάννη Σκανδαλάκη.

Μεσσηνία

Σοφία Καλαντζάκου, κόρη του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Αριστείδη Καλαντζάκου.

Πιερία

Κωνσταντίνος Δημόπουλος, γιος του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιάννη Δημόπουλου και εγγονός του βουλευτή Πιερίας με τη δεξιά παράταξη Κώστα Δημόπουλου.

Ρέθυμνο

Ολγα Κεφαλογιάννη, κόρη του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Γιάννη Κεφαλογιάννη.

Σέρρες

Αχιλλέας Καραμανλής, αδελφός του ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνου Καραμανλή και θείος του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή.

Τρίκαλα

Σωτήρης Χατζηγάκης, εγγονός του βουλευτή Τρικάλων Σωτήρη Χατζηγάκη και ανιψιός του επίτιμου προέδρου της Ν.Δ. Ευάγγελου Αβέρωφ - Τοσίτσα.

Φωκίδα

Ιωάννα Γκελεστάθη, κόρη του πρώην υπουργού της Ν.Δ. Νικόλαου Γκελεστάθη και ανιψιά του πρώην βουλευτή Φωκίδας της Ν.Δ. Αθανάσιου Γκελεστάθη.

Χανία

Μανούσος Βολουδάκης, γιος του πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Γιώργου Βολουδάκη.

ΠΑΣΟΚ

Νάσος Αλευράς, ανιψιός του πρώην προέδρου της Βουλής Γιάννη Αλευρά

Αννα Ροκοφύλλου, κόρη του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Χρήστου Ροκόφυλλου

Β' Αθήνας

Λούκα Κατσέλη, σύζυγος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Γεράσιμου Αρσένη και αδελφή της πρώην βουλευτού του ΠΑΣΟΚ Νόρας Κατσέλη

Γιώργος Χαραλαμπόπουλος, γιος του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου που διετέλεσε υπουργός κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το 1985 έως το 1988.

Α' Θεσσαλονίκης

Χάρης Καστανίδης, γιος του βουλευτή Κοζάνης της Ενωσης Κέντρου Γεωργίου Καστανίδη

Τριαρίδου Αγγελική, ανιψιά του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Ντίνου Τριαρίδη

Α' Πειραιώς

Ημαθία

Ελλη Ντεντιδάκη, κόρη του Αντώνη Ντεντιδάκη, πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ

Β' Πειραιώς

Ιωάννης Διαμαντίδης, γιος του πρώην βουλευτή της Ενωσης Κέντρου και του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Διαμαντίδη

Αιτωλοακαρνανία

Αθανάσιος Μπασαγιάννης, γιος του Χρήστου Μπασαγιάννη, βουλευτή του ΠΑΣΟΚ έως το 1989

Αρκαδία

Γιάννης Γιαννόπουλος, γιος του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σπύρου Γιαννόπουλου

Αχαΐα

Απόστολος Κατσιφάρας, ανιψιός του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Κατσιφάρα

Παναγιώτης Παπαγιαβής, γιος του Γεώργιου Παπαγιαβή βουλευτή Αχαΐας το '74 με την Ενωση Κέντρου

Βοιωτία

Αριάδνη (Αρια) Αγάτσα, ξαδέλφη του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Αλέκου Ακριβάκη

Δράμα

Χαρά Κεφαλίδου, κόρη του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Δημήτρη Κεφαλίδη

Εύβοια

Αικατερίνη Καλαμακίδη, κόρη του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ιωάννη Καλαμακίδη

Συμεών Κεδίκογλου, ανιψιός του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Βασίλη Κεδίκογλου και ξάδελφος του υποψήφιου με τη Ν.Δ. Σίμου Κεδίκογλου

Αικατερίνη Περλεπέ-Σηφουνάκη, νύφη του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Νίκου Σηφουνάκη (σύζυγος του αδελφού του)

Ζάκυνθος

Μαρία Κλαυδιανού, κόρη του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιώργου Κλαυδιανού

Αθανάσιος Γικόνογλου, γιος του πρώην υφυπουργού του ΠΑΣΟΚ Μόσχου Γικόνογλου

Ηράκλειο

Ιωάννης Σκουλάς, μακρινός ανιψιός του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αθανάσιου Σκουλά

Μεσσηνία

Κωνσταντίνα Γιαννακοπούλου, κόρη του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Γιαννακόπουλου

Λεωνίδας Φιλιππόπουλος, γιος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Θανάση Φιλιππόπουλου

Πρέβεζα

Ευάγγελος Παπαχρήστος, γιος του γιατρού Καλλίμαχου Παπαχρήστου, πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ

Φθιώτιδα

Δημήτρης Δροσογιάννης, γιος του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ Αντώνη Δροσογιάννη

Θωμάς Στάικος, γιος του πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Στάικου

Χανιά

Ιωσήφ Βαλυράκης, γιος του βουλευτή της Ενωσης Κέντρου Ιωάννη Βαλυράκη 

Η ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑΣ

Αν κάποιος θελήσει να εννοήσει τι λέει ο τίτλος, θα κινδυνεύσει να παραφρονήσει, καθ’ ότι οι δύο αυτές έννοιες (νόμιμο και παράνομο) είναι αντίθετες και ως εκ τούτου ασύμβατες μεταξύ τους.

Και όμως! Στην Ελλάδα, στην καθημερινότητα του κάθε πολίτη, έχει γίνει αποδεκτή η νομιμοποίηση της παρανομίας, αφού η επίσημη Πολιτεία (κατειλημμένη πλήρως από τη νοοτροπία της κομματοκρατίας), αποδέχεται ως νόμιμο, το παράνομο!!

Μάλιστα, νομοθετεί για την νομιμοποίηση του παράνομου, χωρίς να καταργεί την παρανομία!!

Αυτό το κάνει, διότι έχει εμποτισθεί με τη νοοτροπία της κομματοκρατίας, η οποία δεν ενδιαφέρεται αν το συμφέρον τής επιβάλλει κατάργηση της ίδιας τής κοινής λογικής.           Από ‘κεί και πέρα, όλα μπορούν να γίνουν: Νοθεύει, λιγάκι (κατά το "ολίγον έγκυος"), την παρανομία της πράξης, με την επιλογή άλλων λέξεων: αντί «παρανομία» την ονομάζει «αυθαιρεσία», αντί «λημέρι παρανόμων» το ονομάζει «άσυλο ιδεών», δέχεται την παράνομη κατάληψη δημοσίων κτηρίων, όπως τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και κάθε δημόσια στέγη, ως πράξη δημοκρατικής διαμαρτυρίας, δέχεται τον αποκλεισμό των αστικών δρόμων και των εθνικών οδών από διαμαρτυρόμεους (δικαίως ή αδίκως) πολίτες, ως δημοκρατικό δικαίωμα διαμαρτυρίας και άλλα τέτοια.

Νομιμοποιείται έτσι η παρανομία γενικώς κι αυτό είναι πολύ επικίνδυνο για την κοινωνία, διότι έτσι καταργείται, πρωτίστως η λογική και αμέσως μετά η ευνομία και έτσι, η κοινωνία οδηγείται εκ του ασφαλούς στην αυθαιρεσία και πρακτική της ασυδοσίας. 

Θα πρέπει, ίσως, να θυμηθούμε ότι οι νόμοι, εφευρέθηκαν από τον άνθρωπο, διότι διαπίστωσε ότι χωρίς αυτούς είναι αδύνατον να λειτουργήσει ομαλά αυτός ο οργανισμός που λέγεται ανθρώπινη κοινωνία.

Όταν, όμως δεν τηρούνται, είναι ακριβώς το ίδιο με το αν δεν υπήρχαν.

«Νόμοι υπάρχουν, αλλά δεν εκτελούνται», λέει ο λαός με νόημα.

Η νομιμοποίηση της παρανομίας προσβάλλει το (απαραίτητο σε μία ευνομούμενη κοινωνία) περί δικαίου αίσθημα και θολώνει την εικόνα της Δικαιοσύνης, που πρέπει να είναι πεντακάθαρη.

Από την ανυπακοή προς τους Νόμους και τις διατάξεις, δημιουργείται η αυθαιρεσία η οποία, μη τιμωρούμενη, (ιδίως στα ανώτατα κλιμάκια της πολιτικής εξουσίας), σιγά-σιγά διαχέεται, σαν νοοτροπία, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας και γιγαντώνεται.

- Όταν το «αυθαίρετο» (δηλαδή παράνομο) κτίσμα νομιμοποιείται, γιατί να μη νομιμοποιηθεί (στην καθημερινή πρακτική) και η παράνομη διπλή μίσθωση του ταξί;

- Γιατί να τιμωρηθεί ο παράνομος «καταληψίας» του σχολείου του, μαθητής;

- Και, αφού δεν τιμωρείται αυτός, γιατί και με ποια δικαιολογία θα τιμωρηθεί ο φοιτητής που «χτίζει» τον πρύτανή του στο γραφείο του;

- Και, αφού τον «χτίζει» ατιμώρητα, γιατί να μην τον δείρει και να τον στείλει και στο νοσοκομείο, ξυλοδαρμένο;

- Και, αφού δεν τιμωρείται αυτός, γιατί να τιμωρηθεί ο παράνομος «καταληψίας» του δρόμου, που κόβει τις συγκοινωνίες (με ότι αυτό συνεπάγεται) και καταργεί το θεμελιώδες δικαίωμα της ελευθερίας της διακίνησης όλης της υπόλοιπης κοινωνίας;

- Και, αφού το παράνομο/ «αυθαίρετο» στην πράξη είναι επιτρεπτό, δηλαδή νόμιμο,(έστω και «ημι») γιατί να καταργηθεί το «άσυλο» στο οποίο έχουν δικαίωμα πρόσβασης και προστασίας του, κυρίως αυτοί που εγκληματούν εις βάρος της Δημοκρατίας, και που το εκμεταλλεύονται εξευτελιστικά;

- Και γιατί, αφού δεν τιμωρείται αυτός, τιμωρείται ο πολίτης που δεν κατέβαλε τον φόρο του;

- Και, γιατί, αφού τιμωρείται ο μη τηρών συγκεκριμένη του υπόσχεση εκδότης επιταγής, δεν τιμωρείται ο ψευδόμενος και μη τηρών συγκεκριμένη του υπόσχεση, εκδότης (πολιτικής) επιταγής, πολιτικός;

Όλο αυτό το ξήλωμα της λογικής και του αισθήματος της «δίκαιης κοινωνίας» οφείλεται στο φόβο αυτού που λέγεται «πολιτικό κόστος», (αντί του ορθού, «κομματικό κόστος»).

Η ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Αν ο, βομβαρδιζόμενος από τη προπαγάνδα της κομματοκρατίας, πολίτης, περάσει το εμπόδιο του «αποπροσανατολισμού» της σκέψης του και εστιάσει στο σωστό πρόβλημα ή θέμα, πρέπει να υπάρξει ένα ακόμη εμπόδιο.

Η λογική του δεν πρέπει να λειτουργήσει σωστά, διότι αν συμβεί αυτό, είναι πολύ πιθανό να φθάσει στα σωστά συμπεράσματα που θα τον οδηγήσουν σε σωστές αποφάσεις, οπότε το οικοδόμημα του «συστήματος της κομματοκρατίας», θα τεθεί σε άμεσο κίνδυνο κατάρρευσης, δεδομένου ότι αποτελεί μία «δήθεν» πραγματικότητα, στηριγμένη σε πολλές, μικρότερης σημασίας, «δήθεν» πραγματικότητες. 

Για να μη δουλέψει σωστά η λογική, πρέπει να γίνει μία γενική απορρύθμιση της λειτουργίας της.

Αυτή, τα τελευταία χρόνια, επιχειρείται με ένα πλήθος ενεργειών, μερικές από τις οποίες, τις πιο κραυγαλέες, θα αναφέρουμε εδώ, σαν χρήσιμα παραδείγματα προς αναγνώριση και αντίσταση στη λοβοτομή που επιχειρούν να μας υποβάλλουν οι επαγγελματίες αυτής της προπαγάνδας, ώστε να απορρυθμίσουν τη λογική μας.

•   Η παραποίηση της έννοιας των λέξεων, είναι μία πολύ αποτελεσματική μέθοδος απορρύθμισης της λογικής, η οποία είναι προαπαιτούμενο της απορρύθμισης της δημοκρατικής λειτουργίας των θεσμών, η οποία, με τη σειρά της, χρειάζεται για την τελική επικράτηση της απρόσκοπτης λειτουργίας της κομματοκρατίας.

Έτσι, επειδή το κόμμα δεν θέλει να χάσει τους ψηφοφόρους του, που έχτισαν κάποιο παράνομο οικοδόμημα για να το χρησιμοποιήσουν σαν το «εξοχικό» τους, δεν χρησιμοποιεί για την πράξη αυτή την σωστή λέξη «παράνομο», αλλά χρησιμοποιεί μία άλλη λέξη, ενδιάμεσης έννοιας, όπως το «αυθαίρετο». 

Αυτή η νέα ονομασία της παράνομης πράξης, δίνει τη δυνατότητα να μην αντιμετωπίζεται η συγκεκριμένη πράξη σαν μία παρανομία (που είναι) και η αναγνώριση της οποίας επιβάλλει να γκρεμιστεί το παράνομο κτίσμα, (διότι έτσι προβλέπει ξεκάθαρα ο Νόμος), αλλά μπορεί πλέον η Αρχή (όπως γίνεται επί σειρά πολλών ετών, από όλες τις κυβερνήσεις) να αναφέρεται επισήμως σε μία παρανομία και να τη διαχειρίζεται σαν να ήταν νόμιμη πράξη. Ήδη έχουμε ακούσει και διαβάσει δεκάδες «Νομοθετικές ρυθμίσεις για τα αυθαίρετα» που ψηφίζονται στη Βουλή, χωρίς να τα νομιμοποιούν (!!)…..

Αυτή η σχιζοφρενική αντίφαση του παράνομου που είναι ταυτόχρονα νόμιμο, απορυθμίζει τη λειτουργία της λογικής η οποία δεν μπορεί να δεχθεί ότι η ημέρα είναι ταυτόχρονα και νύχτα.

- Με την ίδια πρακτική, η παράνομη διπλή μίσθωση του ταξί, έχει γίνει νόμιμο καθεστώς της καθημερινότητας κάθε πολίτη, σε βαθμό που τον κάνει να διαμαρτύρεται προς τον ταξιτζή που δεν τον δέχεται και αυτόν, σαν δεύτερο ή τρίτο επιβάτη… (δηλαδή, η παρανομία, έχει επικρατήσει της νομιμότητας, στην καθημερινή ζωή).

- Κατά τον ίδιο τρόπο, η μονιμοποίηση της χρήσης του «πανεπιστημιακού ασύλου» για λόγους εντελώς έξω και διαμετρικά αντίθετους από το πνεύμα του «ασύλου ιδεών» (υπό το οποίο καθιερώθηκε), οδήγησε σιγά-σιγά την κατάσταση, στην μοναδική χρήση του Πανεπιστημιακού χώρου σαν απόρθητο καταφύγιο κάθε έκνομης πράξης αντίθεσης, αντίστασης, αντίπραξης προς τη Δημοκρατία, στο όνομα της Δημοκρατίας.

Και μάλιστα, η (λογική) απαίτηση να επιβληθεί ο Νόμος (διότι υπάρχει Νόμος που καταδικάζει την έκνομη χρήση του πανεπιστημιακού χώρου) εκλαμβάνεται ως πράξη αυταρχισμού και φασισμού!!!

Η λογική ξεχαρβαλώθηκε μέχρι του σημείου που ξεχαρβάλωσε και την νομική σκέψη του εισαγγελέα Κομοτηνής (!!), ο οποίος, (κατά δημόσια δήλωση του Πρυτάνεως του εκεί Πανεπιστημίου), εισηγήθηκε στο δικαστήριο την αθώωση των κατηγορουμένων φοιτητών που «έχτισαν» τον Πρύτανη στο γραφείο του, με το αιτιολογικό της άγνοιας (των φοιτητών αυτών) του τι είναι Δημοκρατικό δικαίωμα !!!

- Όταν, όμως, ξεχαρβαλώνεται η επιστημονική σκέψη ενός επιστήμονα επάνω στο αντικείμενό του, τι μπορεί να περιμένει κανείς από τη σκέψη του κάθε απλού πολίτη, του φορτωμένου με ένα σωρό προβλήματα που πιέζουν ασφυκτικά την καθημερινή του ζωή (μη έχοντας την πολυτέλεια να έχει τον χρόνο που έχω εγώ και αναλύω, εδώ, τα συμβαίνοντα);

Αυτό και μόνο το γεγονός, αποδεικνύει το «ντόμινο» του ξεχαρβαλώματος της λογικής που μπορεί να οδηγήσει σε ένα γενικευμένο και πλήρες ξεχαρβάλωμα των αξόνων επάνω στους οποίους στηρίζεται η Δημοκρατία, το οποίο ήδη βρίσκεται σε αναπτυξιακή εξέλιξη.

Όταν το παράνομο ταυτίζεται με το νόμιμο, το παράλογο ταυτίζεται με το λογικό.

Έτσι, στον βωμό του κομματικού συμφέροντος, (για να μη χάσει το κόμμα ψήφους από τον «μεσαίο χώρο») εκδόθηκε Υπουργική Απόφαση που κατάργησε τους επιθετικούς προσδιορισμούς !! και νομίζω, ισχύει ακόμη !!!

Έτσι, στην παρέλαση των Παναθηναϊκών φιλάθλων, σημαιοφόρος μπορεί να είναι (και επιβάλλεται να είναι, αν αυτός είναι διακεκριμένος φίλαθλος) και ένας Ολυμπιακός !!

Και, η Λογική διερωτάται: - Μα τότε, τι παρέλαση των Παναθηναϊκών φιλάθλων είναι αυτή;

Η Υπουργική Απόφαση είναι σαφής: «Απαγορεύεται να υπάρχει διάκριση μεταξύ των φιλάθλων (που γίνεται με τη χρήση του επιθετικού προσδιορισμού «Παναθηναϊκός», «Ολυμπιακός», «Παοκτσής», «Αρειανός», κλπ.) και διατάσσεται να είναι σημαιοφόρος ο πιο τακτικός φίλαθλος, ασχέτως της συλλογικής προτίμησής του».

Και το ερώτημα παραμένει (και θα παραμένει αιωνίως, μέχρι να καταργηθεί η εν λόγω κατάργηση των επιθετικών προσδιορισμών) μετέωρο και αναπάντητο, μετά την Υπουργική απόφαση της κ. Μαριέτας Γιαννάκου:

«- Πώς θα γιορτάζουν οι Παπανθηναϊκοί φίλαθλοι για τις επιτυχίες της ομάδας τους εναντίον του Ολυμπιακού και οι Ολυμπιακοί φίλαθλοι για τις επιτυχίες της ομάδας τους εναντίον του Παπανθηναϊκού» ;

Ή μήπως, ο μόνος επιθετικός προσδιορισμός που καταργήθηκε με την Υπουργική αυτή απόφαση, αφορά μόνο τον επιθετικό προσδιορισμό «εθνικός-ή- ό» και μόνον όταν αυτός αναφέρεται στις εθνικές γιορτές των Ελλήνων; 

Σημείωση 1η : Οι επιθετικοί προσδιορισμοί δεν είναι δυνατόν (από τη φύση της ανθρώπινης λογικής που τους εφηύρε) να καταργηθούν (και μάλιστα με γελοία υπουργικά διατάγματα), διότι τότε θα γκρεμίζονταν όλο το οικοδόμημα χιλιετιών της γλώσσας, συμπαρασύροντας και το οικοδόμημα της ανθρώπινης λογικής (αφού η γλώσσα είναι το εργαλείο του νού).

Σημείωση 2η : Για να μην γίνει καμία παρεξήγηση από τον διάχυτο κομπλεξισμό που χτυπά κάθε αναφορά σε «εθνικός-ή- ό», επεξηγώ ότι, η κοινή Λογική (και εγώ, μαζί της) δεν έχει καμία αντίρρηση ή δυσαρέσκεια στο να είναι σημαιοφόρος της Ελληνικής σημαίας ο οποιοσδήποτε αλλοδαπός, αρκεί η γιορτή στην οποία συμμετέχει, να μην είναι «εθνική», διότι αυτός ο επιθετικός προσδιορισμός, (δηλαδή η ατράνταχτη προαιώνια λογική που εκφράζεται στη σύνταξη του λόγου και όχι κάποια πρόσκαιρη πολιτική σκοπιμότητα ή εθνοτική επιλογή) αποκλείει κάθε μη Έλληνα από τη συμμετοχή του σε «εθνική» Ελληνική γιορτή (όπως είναι η 25η Μαρτίου και η 28η Οκτωβρίου) και μάλιστα σε πρωταγωνιστική και τιμητική θέση, όπως αυτή του σημαιοφόρου. 

Παρ’ όλες αυτές τις αδιάσειστες αλήθειες, το πνεύμα της κομματοκρατίας, (που θέλησε να μη διακινδυνεύσει τη δυσαρέστηση του «μεσαίου χώρου»), τόλμησε και παραχάραξε και αυτή την ίδια τη λογική.

Και τι έγινε; Ποιος διαμαρτυρήθηκε για το έγκλημα; Κανείς. Οι αντίθετοι με την εν λόγω Υπουργική απόφαση, περιορισμένοι κι αυτοί να σκέφτονται μέσα στα πλαίσια της κομματοκρατίας, έπεσαν στην παγίδα και η εναντίωσή τους με το διάταγμα (που έλαβε τεράστιες διαστάσεις, αλλά σε λάθος γήπεδο) κινήθηκε στα πλαίσια μίας αντίθεσής τους, καθαρά εθνικής διάστασης, ενώ το έγκλημα ήταν (και συνεχίζει να είναι) πολύ πιο μεγάλων διαστάσεων, αφού γίνεται εις βάρος της λογικής, που είναι το θεμέλιο των πάντων.

Η εφαρμοσμένη πρακτική της κομματοκρατίας που επιδιώκει κακοποίηση της κοινής νοημοσύνης η οποία, (μέσα από την ακύρωση και αλλοίωση των εννοιών των λέξεων), επιτρέπει την αποδοχή του μαύρου ως άσπρου, και διευκολύνει έτσι το καμουφλάρισμα του ψέματος (ώστε αυτό να παρουσιάζεται ως αλήθεια, ή, τουλάχιστον, να αμφισβητείται ότι είναι ψέμα), δεν μπορεί να «πάει μακριά».

Το τέλος της δείχνει να είναι κοντά, διότι το έχουν επισπεύσει τα πραγματικά (και όχι δήθεν) καταστροφικά οικονομικά αποτελέσματα μίας, πραγματικά δύσκολα και δυσάρεστα βιώνουσας κοινωνίας. 

ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ

Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, ως εργαλείο εξασφάλισης της απρόσκοπτης συνέχειας της κομματοκρατίας.

Θεωρώ ιδιαιτέρως εύστοχη, στο σημείο αυτό,

τη ρήση του μεγάλου Γκαίτε (Johann Wolfrang von Goethe) :

«Κανείς δεν είναι πιο απελπιστικά σκλαβωμένος
από αυτόν που νομίζει ότι είναι ελεύθερος»

(ξαναδιαβάστε την πολλές φορές για να την καρφώσετε στο μυαλό σας)

Μπαίνοντας στο κεφάλαιο ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, το πρώτο που πρέπει να γίνει αντιληπτό, είναι η βάση επάνω στην οποία στηρίζεται όλη η επιστήμη της προπαγάνδας.

Για να γίνει αυτό, αρκεί να καταλάβουμε κάτι πολύ απλό: για μένα, για σένα και για τον καθένα μας, υπάρχει κάτι, ΜΟΝΟΝ όταν το ξέρουμε.

Πχ. μπορεί εγώ να έχω, εδώ κι ένα χρόνο, καρκίνο, αλλά επειδή δεν έχει ακόμη εκδηλώσει σημάδια της ύπαρξής του, δεν το γνωρίζω. 

Έτσι, ενώ η απειλή της ζωής μου ήδη υπάρχει, εγώ, μην ξέροντας αυτό το γεγονός, χαίρομαι και στεναχωριέμαι για πράγματα πολύ μικρότερης σημασίας και δεν κάνω κάτι, που αν το έκανα εγκαίρως, θα έσωζε τη ζωή μου. Αυτό που δεν το ξέρω, δεν με απασχολεί, για μένα δεν υπάρχει, ενώ όντως υπάρχει.

Η προπαγάνδα φροντίζει ώστε, γεγονότα που υπάρχουν, να αποκρύπτονται και να μένουν άγνωστα, άρα (για εμάς) δεν υπάρχουν και αφού δεν υπάρχουν, δεν μας απασχολούν.

Άλλα γεγονότα που υπάρχουν, φωτίζονται με τέτοιο τρόπο που δεν εμφανίζεται η πραγματική τους όψη, ενώ γεγονότα που δεν υπάρχουν, μπορούν να δημιουργηθούν.

Αλλά, ας μη χαθούμε σε όλο το πλάτος και βάθος της επιστήμης αυτής και ας δούμε πως η προπαγάνδα υπηρετεί την κομματοκρατία, στην Ελλάδα του 2010:

Στον τομέα αυτόν, της προπαγάνδας (όπου το άσπρο πρέπει να παρουσιασθεί σαν μαύρο και να πείσει ότι είναι μαύρο, ή ,τουλάχιστον, να κλονίσει την βεβαιότητα ότι είναι άσπρο), η κομματοκρατία, έχει ξεπεράσει κάθε όριο φαντασίας, δημιουργικότητας και αποτελεσματικότητας. Για να αποκτήσει αυτή την αποτελεσματικότητα, έχει επιστρατεύσει κάθε τεχνική και εργαλείο, από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον και (πρέπει να το παραδεχτούμε), με πολύ μεγάλη επιτυχία, που δεν δέχεται καμία αμφισβήτηση, κρίνοντας από τα αποτελέσματα.

Η κοινή λογική θα περίμενε, μετά από όλα αυτά που αναφέρθηκαν ως τώρα (σε προηγούμενα κεφάλαια) ως έργα και ημέρες της κομματοκρατίας, να έφερναν σαν αποτέλεσμα την βαριά καταδίκη της πολιτικής αυτής νοοτροπίας και πρακτικής. Και όμως, ώ του θαύματος, το αποτέλεσμα όλων αυτών των επαίσχυντων φαινομένων, είναι η «μετά φανών και λαμπάδων» επιβράβευση της κομματοκρατίας, από τον κριτή/λαό και η διαιώνισή της, μέσα από τη διαδικασία των εκλογών. 

Αυτό το απίστευτο θαύμα, οφείλεται κατά μέγα μέρος, στην προπαγάνδα της κομματοκρατίας, που κρύβει εντέχνως την πραγματικότητα πίσω από μία άλλη εικόνα, μία «δήθεν» πραγματικότητα. Και, εξηγούμαι: Ενώ η (επισήμως καταμετρημένη από συνεχείς σοβαρές και μη αμφισβητούμενες δημοσκοπήσεις ) συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, (περί το 75%) καταδικάζει, εδώ και χρόνια, όλο το καθεστώς πολιτικό κατεστημένο (όλα τα κόμματα) για την αξιακή και οικονομικήτελμάτωση της Ελληνικής κοινωνίας, η ίδια πλειοψηφία συνεχίζει να εξουσιοδοτεί (με την ίδια δύναμη) το ίδιο κατεστημένο για τη συνέχιση της διαχείρισης της τύχης της.

Αυτή η, πελωρίων διαστάσεων, αντίφαση πολιτικής συμπεριφοράς ενός ολόκληρου λαού, (αν δεν οφείλεται στο «συναμφότερον» της Ελληνικής ιδιοσυστασίας, στο οποίο αναφέρεται σημαντικό μέρος τής, εξαιρετικά ενδιαφέρουσας, διανόησης του Κώστα Ζουράρη), είναι ένα τεράστιο κατόρθωμα μίας εξαιρετικά αποτελεσματικής δουλειάς που ασκεί η προπαγάνδα της κομματοκρατίας, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. 

Χρειάζεται και αξίζει, λοιπόν, να δούμε (χωρίς να κάνουμε σεμινάριο περί προπαγάνδας), τον τρόπο που επιτυγχάνεται αυτό το θαύμα. Αυτό, επιτυγχάνεται με τις εξής συγκεκριμένες ενέργειες:

• Κατάργηση της ισηγορίας (ισηγορία: το δικαίωμα του «αγορεύειν επί ίσοις όροις»).

• Αποπροσανατολισμό της σκέψης του πολίτη/κριτή από το κυρίως πρόβλημα

• Απορρύθμιση της λογικής του πολίτη/κριτή/ψηφοφόρου

- Με την παραποίηση της έννοιας των λέξεων

- Με την κακοποίηση της κοινής λογικής

• Επίτευξη εύκολης «κάθαρσης» των ενόχω πολιτικών «αμαρτιών» και εγκλημάτων

• Εκμετάλλευση των (ακόμη ανοικτών) κοινωνικών τραυμάτων του εμφυλίου

Ας δούμε από λίγο πιο κοντά τις ενέργειες αυτές:

Κατάργηση της ισηγορίας: Η ισηγορία (δηλαδή το δικαίωμα ίσης αγόρευσης) αποτελεί προϋπόθεση δίκαιης (δημοκρατικής) διανομής του κυριότερου όπλου της πολιτικής αντιπαράθεσης, που είναι ο λόγος. 

Ο λόγος μου/σου/του, υπάρχει μόνον στο μυαλό αυτών που τον έχουν ακούσει/διαβάσει. Στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα, που το βήμα αγόρευσης είναι τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ), η κατάργηση του βασικού και θεμελιώδους δημοκρατικού δικαιώματος της ισηγορίας κάθε κριτή ή διεκδικητή της εξουσίας, έχει επιτευχθεί από την κομματοκρατία» (εις βάρος της Δημοκρατίας), με την απόλυτη κατοχή του «βήματος αγόρευσης»  από το «σύστημα», με την απόκτηση του ελέγχου των ΜΜΕ, με τον εξής «όμορφο» τρόπο:

- Τα ΜΜΕ είναι το απαραίτητο εργαλείο για την ευρεία γνωστοποίηση του τι θέλει (οποιοσδήποτε) να βάλει στο μυαλό των πολιτών.

- Τα ΜΜΕ, ανήκουν (κατ’ αποκλειστικότητα, σε κάποιους, (γνωστούς σε όλο τον Ελληνικό λαό) επιχειρηματίες.

- Το κίνητρο του κάθε σύγχρονου επιχειρηματία (αυτού του επιπέδου), είναι η εξασφάλιση της ροής κερδών, στις επιχειρήσεις του.

- Άρα, όποιος μπορεί να εξασφαλίσει το ζητούμενο κέρδος στους επιχειρηματίες αυτούς, θα έχει και το προϊόν τους (το «βήμα αγόρευσης» και τους αγωγούς επικοινωνίας - ΜΜΕ), στα οποία, σημειωτέον, κανένας άλλος δεν έχει πρόσβαση, διότι δεν βρίσκονται πουθενά αλλού, παρά μόνον στα χέρια των επιχειρηματιών αυτών, (και η αποκλειστικότητα αυτή, φυλάσσεται σαν απόρθητος πύργος, με πλέγμα Νόμων που το καθεστώς πολιτικό σύστημα νομοθέτησε)…..

- Όπως είδαμε και προηγουμένως, οι επιχειρηματίες αυτοί, προσφέρουν στο κόμμα τη χρήση αυτού του βήματος (ΜΜΕ) με αντάλλαγμα κάποια «αντισταθμιστικά οφέλη» που, το κόμμα ως κυβέρνηση, θα τους προσφέρει, στο πεδίο των δημοσίων έργων, των εξοπλισμών, των κάθε φύσεως προμηθειών και των κάθε φύσεως Υπηρεσιών (από τη διαφήμιση κρατικών υπηρεσιών, μέχρι την εκπόνηση μελετών των διαφόρων Υπουργείων). 

Έτσι η δημοσιότητα, αποτελεί, πλέον, ναρκοθετημένο πεδίο, κατεχόμενο από το καθεστώς πολιτικό σύστημα της κομματοκρατίας, καθώς η ιδιοκτησία των ΜΜΕ πανελλήνιας εμβέλειας, (αυτών που επιβάλλουν την ατζέντα της επικαιρότητας) ανήκει στην οικονομική ολιγαρχία του τόπου, τον ένα εκ των δύο Ηρακλέων της κομματοκρατίας, η οποία, όπως έχει ήδη αναφερθεί, τρέφεται από το Δημόσιο, για να θρέψει, με τη σειρά της, το (οποιοδήποτε) κόμμα που, όταν θα γίνει κυβέρνηση θα διαχειριστεί τον Δημόσιο πλούτο που θα θρέψει, με τη σειρά του, πάλι, την ίδια οικονομική ολιγαρχία/ιδιοκτήτρια των ΜΜΕ, κλείνοντας έτσι τον κύκλο του (εσαεί επαναλαμβανομένου) κυκλώματος, όπως διδακτικότατα αποκάλυψε πάλι πρόσφατα και η υπόθεση SIEMENS. 

Έτσι, η δυνατότητα ίσης χρησιμοποίησης του «βήματος» από κάθε αγορητή, έχει καταργηθεί εκ των πραγμάτων. Η διάθεση ελάχιστου χρόνου σε κάθε κομματική ύπαρξη, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, γίνεται για την τυπική τήρηση του υπάρχοντος νόμου περί ισηγορίας, ώστε να τηρούνται τα προσχήματα της ύπαρξης της «δήθεν Δημοκρατίας». Αυτά ως προς την ισηγορία.

Αποπροσανατολισμός της σκέψης από το κυρίως πρόβλημα.
Είναι αξίωμα το ότι, «με χαλασμένη πυξίδα, ο χαμένος στη θύελλα, δεν θα βρεί ποτέ το σωστό δρόμο της πορείας του». 

Η πυξίδα του πολίτη, του χαμένου στη θύελλα των προβλημάτων της καθημερινότητάς του, είναι η κριτική ικανότητα της σκέψης του. 

Πριν, όμως χρειασθεί η κριτική του ικανότητα επάνω σε κάποιο θέμα, πρέπει προηγουμένως να εστιάσει τη σκέψη του στο θέμα αυτό, δηλαδή να επιλέξει και να ιεραρχήσει με ποιο θέμα ή πρόβλημα πρέπει να απασχολήσει το μυαλό του, πρώτα, με ποιο αμέσως μετά, με ποιο ύστερα, κ.ο.κ. 

Το πρώτο εμπόδιο που στήνεται, (όχι από την προπαγάνδα, αλλά από το σύνολο του «συστήματος») είναι η στέρηση χρόνου και διάθεσης για προβληματισμούς.                        Αυτό, επιτυγχάνεται με τη δημιουργία προβλημάτων επιβίωσης και βελτίωσης της ζωής, μέσα από τη δημιουργία συνεχώς και νέων καταναλωτικών αναγκών (μη αναγκαίων).

Το δεύτερο εμπόδιο που στήνει η προπαγάνδα, (απολύτως επιτυχώς, μέχρι σήμερα) είναι ο «αποπροσανατολισμός» (από το κύριο πολιτικό πρόβλημα της χώρας που είναι η στρεβλή λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, αφού αυτή γεννά όλα τα άλλα προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας). Για να επιτευχθεί αυτό, δημιουργούνται και προβάλλονται ως πρωτεύοντα και σημαντικά, μικρά και ήσσονος σημασίας διαχειριστικά ζητήματα, τρεχούσης φύσεως, (δηλώσεις και αντιδηλώσεις στα πορτοπαράθυρα των ΜΜΕ και στο βήμα της Βουλής, κυβερνητικοί ανασχηματισμοί, παραπειστικά δημοσιεύματα που ανοίγουν κλεισμένα θέματα, ή κλείνουν ανοιχτά, κοκ ) που μεγεθύνονται και παρουσιάζονται ως σημαντικά και μεγάλα, αποσπώντας την προσοχή των ενδιαφερομένων από τη θανατηφόρα γάγγραινα που έχει ο ασθενής και απαιτείται ακρωτηριασμός για να σωθεί η ζωή του, με τη δημιουργία θέματος και ενδιαφέροντος για το αν μία επέμβαση στο νύχι του μεγάλου δακτύλου του ποδιού του πρέπει να γίνει με ολική ή τοπική αναισθησία. Η δημόσια συζήτηση που «ανοίγει» επάνω σε αυτό το ζήτημα, της ονυχοπλαστικής και της αναισθησιολογίας, παίρνει διαστάσεις και αποκτά μεγάλη σοβαρότητα με τη μετάκληση και συμμετοχή στον διάλογο που ανοίγει, ειδικών «ονυχολόγων», αναισθησιολόγων και λοιπών παρεμφερών ειδικοτήτων, οι οποίοι, μη γνωρίζοντας (ή παραβλέποντας σκοπίμως) ότι υπάρχει γάγγραινα, αναλύουν τις επιστημονικές θέσεις τους για την εγχείρηση των νυχιών, και τους κινδύνους της αναισθησίας, με τις πιθανές παρενέργειές της, δημιουργώντας νέες συζητήσεις, αμφιλογίες, θέσεις, αντιθέσεις και τα συναφή. Έτσι, η γάγγραινα φεύγει από τη συζήτηση και άρα και από τη σκέψη αυτών που παρακολουθούν αυτόν τον δημόσιο διάλογο.

Ανηλεής επανάληψη του ψέματος που θέλουμε να περάσει σαν αλήθεια.

«Η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης».

Επάνω σε αυτό το αξίωμα στηρίζεται μία από τις πιο αποτελεσματικές τεχνικές της προπαγάνδας για την «εμπέδωση» του μηνύματος που θέλει, εκάστοτε, να περάσει ο προπαγανδιστής στο κοινό του.

Έτσι, είμαστε μάρτυρες πολλών τέτοιων πρακτικών και συνθημάτων, που νομίζω, δεν αξίζει να «φάμε» χώρο και χρόνο για να τα επαναλάβουμε εδώ.

Σε όλες τις παραπάνω ενέργειες που εντάσσονται στην ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ, πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι δημοσιογράφοι οι οποίοι, σαν τα καλοκουρδισμένα όργανα μίας ορχήστρας, εκτελούν με (πρέπει να το παραδεχτούμε) εξαιρετική δεξιοτεχνία, το «έργο» που καθημερινά συνθέτει η κομματοκρατία, «διά χειρός των Ηρακλέων της» που, μεταξύ αυτών, είναι και τα «αφεντικά» των δημοσιογράφων.

Και, βέβαια, μεταξύ αυτών των οργάνων, υπάρχουν οι βιρτουόζοι, οι σολίστ και οι άλλοι.

Νομίζω πως έχει αξία το , άνευ σχολίων, παρακάτω κείμενο, που αποτελεί αποκαλυπτικό μνημείο ρεαλιστικής αυτοκριτικής του Τζών Σουϊντον, πρώην αρχισυντάκτη των «New York Times», στην αποχαιρετιστήρια δεξίωση που έγινε προς τιμήν του πριν βγει στη σύνταξη.

Γι’ αυτό και το αντιγράφω:

 Όταν κάποιος από τους παρευρισκόμενους έκανε πρόποση για τον ανεξάρτητο Τύπο, ο Σουϊντον είπε:

«Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, σε αυτή τη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας που να αποκαλείται ανεξάρτητος Τύπος. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω.
Ούτε ένας ανάμεσά σας θα τολμούσε να εκστομίσει μια έντιμη γνώμη. Και αν τολμούσατε να την εκφράσετε γνωρίζετε εκ των προτέρων ότι ποτέ δεν θα εμφανιζόταν τυπωμένη στο χαρτί.
Πληρωνόμαστε αρκετά ώστε να κρατάμε την τίμια άποψή μας, έξω από την εφημερίδα για την οποία γράφω. Εσείς επίσης παίρνετε ικανοποιητικούς μισθούς για παρόμοιες υπηρεσίες. Και αν κάποιος τολμούσε ή ήταν τόσο τρελός ώστε να γράψει την τίμια γνώμη του, θα βρισκόταν πολύ σύντομα στο δρόμο….
Είναι δουλειά και καθήκον κάθε δημοσιογράφου να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται, να διαστρεβλώνει, να εξυβρίζει, να κολακεύει γονυπετής το Μαμωνά και να πουλάει την Πατρίδα του για τον άρτο τον επιούσιο….Είμαστε υποτελείς. Όργανα των πλουσίων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε καραγκιόζηδες. Αυτοί οι άνθρωποι κινούν τα νήματα και εμείς χορεύουμε στο ρυθμό τους. Ο χρόνος, η ζωής μας, οι ικανότητές μας είναι ιδιοκτησία αυτών των ανθρώπων.ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ".

Πηγή « Η ανείπωτη ιστορία της εργασίας», του Richard O. Bayer, εκδόσεις United Electrical, Radio & Machine Workers of America, NY 1979.

Η ΚΟΛΥΜΒΗΘΡΑ ΤΟΥ ΣΙΛΩΑΜ

Το πολυκέφαλο τέρας της κομματοκρατίας, έχει εφεύρει μία πολύ αποτελεσματική πρακτική για την απαλλαγή του από τα εγκλήματα που, εδώ και χρόνια, διαπράττει εις βάρος της Ελληνικής κοινωνίας .

Έχει αναγάγει την απώλεια της εξουσίας από το κόμμα (κατά τις εκάστοτε εκλογές) σε «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» (που, όποιος βουτούσε μέσα της, του συγχωρούντο οι αμαρτίες).

Κατ’ αυτόν τον ωραίο τρόπο, ο ηττημένος των (εκάστοτε) εκλογών, κερδίζει πανηγυρικά την απαλλαγή του (ποινική και πολιτική) από την ενοχή των εγκλημάτων που διέπραξε.

Έτσι, ο χαμένος, είναι ταυτόχρονα και εξαιρετικά κερδισμένος, (τι καλά!) αφού οι εκλογές ξεπλένουν όλη τη σαπίλα, τη βρώμα, την ανικανότητα, τα εγκλήματα και τον παραδίδουν φρέσκο και καθαρό, ορεξάτο και πανέτοιμο για νέες περιπέτειες... Δικές του και της Χώρας...

Το κόμμα που, ως κυβέρνηση, ευθύνεται για τις εγκληματικές επιλογές που διέπραξε, (π.χ τον ασύστολο δανεισμό του κράτους για να εξασφαλίσει ψηφοφόρους, τη λοβοτομή της δημιουργικότητας από τη νεολαία, το ασύστολο χονδρεμπόριο του ναρκωτικού του δημοσιοϋπαλληλισμού που απονεύρωσε την επιχειρηματικότητα και την ανταγωνιστικότητα, και άλλα τέτοια) επανερχόμενο στην πολιτική σκηνή, μετά την απώλεια της εξουσίας από το άλλο, ρίχνει όλα τα βάρη στο μόλις απελθόν κόμμα, κατηγορώντας το για πράγματα που (μπροστά στα μάτια μας!!!) το ίδιο διέπραξε αναφανδόν …

Όλοι (οι παλιότεροι) θυμόμαστε τον Ανδρέα (Παπανδρέου) να λέει το 1981, με την παραλαβή της κυβερνητικής εξουσίας , (με δανεισμό τον μισό του μισού του σημερινού) το περίφημο «παραλάβαμε καμένη Γη».

(θα ήθελα να ήξερα, πώς θα χαρακτήριζε τη Γή που παρέδωσε μετά 10 χρόνια διακυβέρνησής του, αν την παραλάμβανε ο ίδιος, με δανεισμό (ως ποσοστό επί του ΑΕΠ) κατά 200% μεγαλύτερο και έλλειμμα (σε δρχ.) κατά 700% μεγαλύτερο).

Έτσι, αμέσως μετά την «κάθαρση», το ένοχο κόμμα καθάρεται και είναι έτοιμο να αναλάβει την διεκπεραίωση νέων ή τη συνέχιση των ιδίων εγκληματικών επιλογών, αναβαπτισμένο σε μία «νέα εντολή» του λαού.

Ο μηχανισμός αυτής της «κάθαρσης» έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικός, αφού τα αποτελέσματα των εκλογών (όπου ο κάθε πολίτης διαλέγει αυτόν που θέλει να τον διοικήσει) δείχνουν ότι το κόλπο είναι πολύ καλά στημένο, αφού τον εκάστοτε νυν αποτυχημένο, διαδέχεται ο εκάστοτε πρώην αποτυχημένος .

Αρκεί να αλλάξει το πρόσωπο του αρχηγού, κι αυτό όχι πάντοτε.

Έτσι, η εξασφάλιση της συνεχούς αποτυχίας είναι σίγουρη για την Ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό και φτάσαμε εδώ, στην οικονομική υποτέλεια και στη διεθνή χλεύη.

Νομίζω, όμως, πως έχει αξία να δούμε μαζί, το πως έχει στηθεί η προπαγάνδα, για να κρατηθεί και να κρατήσει «τα πόστα» της σήμερα (Μάϊος 2010) μετά την, εξ αιτίας της κομματοκρατίας, πλήρη κατάρρευση της Οικονομίας μας και την απώλεια της κυριαρχίας μας στον ζωτικό αυτό Εθνικό μας χώρο.

Η όξυνση μεταξύ των κομμάτων, για το ποιος είναι ο ένοχος του εγκλήματος, που δημιουργεί την αίσθηση ότι η ενοχή δεν είναι συλλογική, αλλά περιορισμένη, εμπεριέχει μία τεχνική που απομακρύνει την αλήθεια της ενοχής της κομματοκρατίας.

Έτσι, έχει επιστρατευθεί όλος ο μηχανισμός της προπαγάνδας της για να ανατρέψει, ακόμη μία φορά, την πραγματικότητα και να παρουσιάσει το μαύρο για άσπρο.

Προκειμένου να καταδικαστεί (στη συνείδηση του Ελληνικού λαού) ο οποιοσδήποτε άλλος, εκτός από την κομματοκρατία, που είναι ο πραγματικός και μοναδικός αίτιος της καταστροφής, το βαρύ πυροβολικό των ΜΜΕ, βάλλει συγκεντρωτικά πυρά εναντίον κάθε στόχου που θα μπορούσε να θεωρηθεί ένοχος του εγκλήματος. Θέλει να πείσει ότι για τη χρεοκοπία της χώρας δεν φταίει η κομματοκρατία , αλλά κάποιος άλλος.

Ο «άλλος», είναι ο Καραμανλής, η ΕΕ, ο Αλογοσκούφης, οι «αγορές», ο διευθυντής της Στατιστικής Υπηρεσίας, οι Γερμανοί, η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, ο Αλμούνια, κλπ.

Όποιος να’ ναι, αρκεί να μη φανεί η βαθύτερη αλήθεια, ότι ο ένοχος είναι η κομματοκρατία, όπως αποκαλύπτεται αδιαμφισβήτητα στις σελίδες αυτού του εγχειριδίου.

Ένας τέτοιος (εύλογος) στόχος, είναι η ΝΔ, ως τελευταία κυβέρνηση της χώρας, που παρέδωσε τη βόμβα έτοιμη να σκάσει.

Στο σύστημα της κομματοκρατίας, συμφέρει να καταδικαστεί ως μοναδικός υπεύθυνος, η ΝΔ ή , ακόμη καλύτερα, ο Κώστας Καραμανλής ή, ακόμη καλύτερα ο Αλογοσκούφης .

Με τη μέθοδο της «κάθαρσης στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ» (που ήδη είδαμε το πώς λειτουργεί), μετά τη θυσία μίας Ιφιγένειας (κατά προτίμηση πρωτοκλασσάτης οικογένειας, εξ αιτίας του μεγάλου βάρους του προς κάθαρση φορτίου) θα φύγει από πάνω τους η ρετσινιά, θα καλυφθεί από κάτι άλλο, ή πολλά άλλα που θα προκύψουν εν τω μεταξύ και όλα θα είναι όπως πριν.

Η ΝΔ, υπό τη νέα ηγεσία της, (αμέτοχη στο ανακάτεμα της σούπας) θα διαδεχθεί το σημερινό ΠΑΣΟΚ (που είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, διότι δεν μπορεί να απαλλαχθεί από τη νοοτροπία της κομματοκρατίας), το οποίο πάλι, μετά από λίγα χρόνια θα διαδεχθεί τη ΝΔ (που θα είναι καταδικασμένη σε αποτυχία, διότι δεν μπορεί να απαλλαχθεί από τη νοοτροπία της κομματοκρατίας).

Αυτό είναι το πραγματικό νόημα των τεκταινομένων στο πολιτικό σκηνικό.

Θα σκεφθεί κάποιος: καλά, ο λαός ξεγελιέται έτσι εύκολα; 

Η απάντηση, σύμφωνα με τα δεδομένα, είναι ΝΑΙ !!!

Στο εγχειρίδιο αυτό, αποκαλύπτεται το γιατί και το πώς (με πια μέσα και μεθόδους) ξεγελιέται, έστω και επιπόλαια, ο πολίτης.

Λέω «έστω και επιπόλαια» διότι, όταν οι περισσότεροι πολίτες λένε «όλοι το ίδιο είναι», δείχνει ότι ψυχανεμίζονται την πραγματικότητα όλου του εύρους της κομματοκρατίας που αναπτύσσεται, αλλά, μη έχοντας τον διαθέσιμο χρόνο ή και τη διάθεση για πολιτικές αναλύσεις ή περιπλανήσεις ή ψαξίματα, αφήνονται συγκαταβατικά στο κομματικό «παραμύθιασμα» .

Το αποτέλεσμα όμως είναι ότι, αυτή η συγκαταβατικότητα, έχει κοστίσει στην Ελληνική κοινωνία, δύο τινα :

- Τη χρεοκοπία της οικονομικής ανάπτυξής της

- Την τελμάτωση της κοινωνικής προόδου της

Και το ερώτημα είναι: - Η κοινωνία θα συνεχίσει να είναι συγκαταβατική, όταν αυτή η συμπεριφορά της αυτή αποδεικνύεται εγκληματική, εις βάρος του εαυτού της;

ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΑΣ

Το πεδίο άσκησης της Οικονομικής πολιτικής, πέραν του ότι αποτελεί το κυριότερο πεδίο εφαρμογής της κομματοκρατίας, είναι το πεδίο στο οποίο τα αποτελέσματα της πρακτικής αυτής, είναι περισσότερο ορατά, απτά και μετρήσιμα και ως εκ τούτου περισσότερο αντιληπτά και κατανοητά.

Αυτό συμβαίνει διότι, επάνω σε αυτό το πεδίο χαράσσεται η παραγωγή και διανομή του πλούτου που παράγεται κάθε χρόνο στη χώρα, προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση,  με διαχειριστή αυτής της διανομής, την εκάστοτε κυβέρνηση.

Η «μία» κατεύθυνση της ροής του παραγόμενου πλούτου, είναι η διαπλεκόμενη με το κόμμα οικονομική ολιγαρχία και οι κομματικά εξαρτώμενες συντεχνίες, ενώ η «άλλη» κατεύθυνση, είναι η λοιπή κοινωνία .

Οι πλούσιοι και οι φτωχοί. Οι λίγοι και οι πολλοί. Οι «δικοί μας» και οι «άλλοι».

Εδώ, στο πεδίο αυτό, της Οικονομίας, στο οποίο αποφασίζονται και εκτελούνται όλες οι σχετικές πράξεις για την κατεύθυνση που θα πάρει η ροή του παραγόμενου εθνικού πλούτου, συμβαίνει το μεγάλο μπέρδεμα, η μεγάλη αντίφαση.

Μία αντίφαση που προκύπτει από το γεγονός ότι, πολλές φορές, ο εθνικός πλούτος πρέπει να ρεύσει προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πραγματικά χρειάζεται ο εντολέας ψηφοφόρος λαός, (αυτός που υπογράφει την ανάθεση της διαχείρισης αυτού του πλούτου στον Α ή Β διαχειριστή/κόμμα).

Το ότι ο εθνικός πλούτος πρέπει να ρεύσει, (αντίθετα με το τι οφελεί την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δηλαδή την κοινωνία), προς την κατεύθυνση της οικονομικής ολιγαρχίας και των οργανωμένων, φιλικών προς το κόμμα, συντεχνιακών συμφερόντων, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι οι δύο Ηρακλείς του κόμματος στους οποίους οφείλει την νίκη του στις εκλογές και την, ως εκ τούτου, κατάκτηση της θέσης του διαχειριστή αυτού του πλούτου.

Η νίκη οφείλεται σ’ αυτούς, διότι τόσο η προπαρασκευή όσο και η εκτέλεση όλου του προγράμματος της προπαγάνδας, (όπως αναπτύσσεται και στο κεφάλαιο "προπαγάνδα"), πέρασε μέσα από τα ΜΜΕ που ανήκουν στην οικονομική ολιγαρχία και είναι ο μηχανισμός που εκκόλαψε, καθοδήγησε και πάθιασε τους ψηφοφόρους για τη νίκη του κόμματος.

Τώρα, το ότι πρέπει να φαίνεται πειστικά ότι ο εθνικός πλούτος ρέει προς την κατεύθυνση της κάλυψης των αναγκών της κοινωνίας, οφείλεται στο γεγονός ότι η κοινωνία, δηλαδή ο ψηφοφόρος λαός, είναι ο μόνος εξουσιοδοτημένος (από το Σύνταγμα) να επικυρώνει τυπικά και οριστικά, δηλαδή να νομιμοποιεί, με τα αποτελέσματα των εκλογών, την ανάθεση της διαχείρισης του εθνικού πλούτου, στο Α ή στο Β κόμμα/διαχειριστή.

Και, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι, αυτός ο «εξουσιοδοτημένος να υπογράφει την ανάθεση της διαχείρισης» του εθνικού πλούτου, στον Α ή στον Β διαχειριστή/κόμμα, είναι ολόκληρη η κοινωνία, με τη συμμετοχή της στις εκλογές..

Όλο αυτό, με δύο κουβέντες μπορούμε να το περιγράψουμε ως εξής: Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης,  η κομματοτρεφόμενη οικονομική ολιγαρχία (με τα εργαλεία δημιουργίας, διοχέτευσης και διασποράς της προπαγάνδας – ΜΜΕ-, που αυτή διαθέτει κατ’ αποκλειστικότητα) συνεπικουρούμενη από τον κομματοτρεφόμενο συνδικαλισμό, δημιουργεί τα αποτελέσματα των εκλογών και οι κάλπες στήνονται, ώστε αυτά να αποκτήσουν Δημοκρατική νομιμότητα και να γίνουν αποδεκτά , σαν «θέληση του λαού», ενώ είναι θέληση αυτών που δημιουργούν τη θέληση του λαού..

Και, η θέληση αυτών που δημιουργούν τη θέληση του λαού, δεν είναι η νίκη του Α ή Β κόμματος.

Είναι η διαιώνιση της νίκης του ενός εκ των δύο, αδιάφορο ποιού, διότι και τα δύο (μαζί και με τα άλλα, μικρότερα κόμματα, το πολιτικό προσωπικό των οποίων έχει βολευτεί στον πολυτελή πολιτικό επαγγελματισμό του) συνθέτουν την κομματοκρατία, δηλαδή την κρατούσα αντίληψη περί της πολιτικής πρακτικής, τη διαιώνιση της οποίας θέλει και επιδιώκει η οικονομική ολιγαρχία, διότι με αυτό το λειτουργικό «στήσιμο» έχει εξασφαλίσει τη μόνιμη συγκυβέρνηση της Χώρας, με οποιοδήποτε από τα «κόμματα εξουσίας».

Πρέπει λοιπόν, το κόμμα που έγινε κυβέρνηση, να κατορθώσει το ακατόρθωτο: Να ικανοποιήσει αυτόν στον οποίο χρωστά τη θέση του διαχειριστή και ταυτόχρονα, όπως έχει υποχρέωση από τη νέα αυτή θέση του, να καλύψει τις ανάγκες αυτού που υπέγραψε και επικύρωσε τον διορισμό του.

Πρέπει, δηλαδή, να προσφέρει ταυτόχρονη ικανοποίηση προς δύο πλευρές που, η ικανοποίηση της μίας δημιουργεί δυσαρέσκεια στην άλλη.

Η μεγάλη αυτή αντίφαση, που ισχύει και για τα δύο Ελληνικά «κόμματα εξουσίας», απαιτεί δεξιοτεχνικούς χειρισμούς ταχυδακτυλουργικής «μαγείας», ώστε, «και η πίττα να μείνει σωστή και ο σκύλος χορτάτος».

Η πρακτική αμφοτέρων των «κομμάτων εξουσίας», για τον χειρισμό αυτής της μεγάλης αντίφασης, εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο, στη συνολική αποτίμηση του κυβερνητικού τους έργου, σε όλη τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης», μέχρι σήμερα : Η μεν ΝΔ έχει βάλει πολύ σοσιαλιστικό κρασί στο νερό του μύλου της, έχοντας κάνει τις περισσότερες κρατικοποιήσεις Επιχειρήσεων Κοινής Ωφέλειας ( ΕΚΩ), το δε ΠΑΣΟΚ, μετά και από τις σωρηδόν ιδιωτικοποιήσεις των ΕΚΩ, ψάχνεται μήπως και βρεί κάτι το σοσιαλιστικό να έχει μείνει στην πολιτική πρακτική του, πέραν του τίτλου του.

Και δεν αναφέρομαι για την, μετά τη νίκη του στις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, περίοδο κατά την οποία ο ίδιος ο αρχηγός του, ο Γιώργος Παπανδρέου, δήλωσε βαρύγδουπα και επισήμως, από του βήματος της Βουλής (τον Μάρτιο του 2010, κατά την ανακοίνωση των «μέτρων για την συγκράτηση των δημοσιονομικών της χώρας») ως Πρωθυπουργός της χώρας, ότι τα μέτρα που παίρνει, είναι εντελώς έξω από τις Αρχές και επιδιώξεις του κόμματός του και αναγκάζεται να τα εγκρίνει και να τα πάρει, ενώ δεν τα εγκρίνει και δεν τα θέλει. 

Ίσως και να μην αντιλήφθηκε  ότι έτσι παρεδέχετο (και αποκάλυπτε;) ότι, ο Σοσιαλισμός, (που αποτελεί την ειδοποιό διαφορά του κόμματός του από τα άλλα) αποτελεί ένα μεγάλο δήθεν στην προμετωπίδα του τίτλου του κόμματός του  (που αυτοπροσδιορίζεται «Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα» - ΠΑΣΟΚ) και είναι ικανός μόνο να δημιουργεί προβλήματα, (αφού κυβερνήσεις του κόμματός του,συνέβαλαν τα μέγιστα στη διαμόρφωση της σημερινής οικονομικής κατάστασης), ενώ είναι εντελώς ανίκανος να δίνει λύσεις, διότι αν μπορούσε δεν θα έπαιρνε μέτρα εκ διαμέτρου αντίθετα προς το πνεύμα του Σοσιαλισμού!!!

Ως γνωστόν, κάθε ταχυδακτυλουργική μαγεία, στηρίζεται απαραιτήτως (αλλιώς δεν μπορεί να υπάρξει το θαυματουργό αποτέλεσμα) σε ένα, εκ των προτέρων μελετημένο, σκηνικό με καταλλήλως προσαρμοσμένη λειτουργία, ώστε να βοηθά στην εξαπάτηση του φιλοθεάμονος κοινού.

Το ίδιο συμβαίνει κι εδώ.

Το σκηνικό, στην προκείμενη περίπτωση, το αποτελούν οι οθόνες των τηλεοράσεων και οι σελίδες των εφημερίδων και περιοδικών.

Μέσα από τη λειτουργία αυτών των θαυματοποιών μέσων, με την επιστράτευση της επιστήμης της πραπαγάνδας και της «επικοινωνιακής» τεχνικής, ο πολίτης πρέπει να βλέπει το φρεσκοπριονισμένο κορμί της όμορφης κοπέλας του ταχυδακτυλουργού, μοιρασμένο σε τρία κουτιά, ενώ η κοπέλα δεν έχει πάθει τίποτε..

Και, όντως, με το άνοιγμα της κάλπης, το θαύμα συντελείται.

Οι πολλοί, ο λαός, βλέπουν το πριόνισμα της όμορφης κοπέλας στα τρία, ενώ πίσω από την αόρατη κουρτίνα της σκηνής, ο εραστής της (οι λίγοι μυημένοι) της δίνει ένα καυτό φιλί, αδημονώντας για τη συνέχεια της βραδυάς.

Οι πολλοί, ο λαός, είναι βέβαιος ότι αυτός εξέλεξε τον λαοπρόβλητο ηγέτη του, ενώ οι λίγοι, (οι μυημένοι) είναι ήσυχοι διότι η ροή του εθνικού πλούτου θα συνεχίσει να ποτίζει το περιβόλι τους, αφού ο εκλεκτός τους (ο οποίος είναι και οι δύο μονομάχοι) εγκαταστάθηκε (για άλλη μια φορά) ως κλειδοκράτωρ και κλειδούχος στο Δημόσιο Ταμείο.

Είναι δε γνωστό και στον τελευταίο πολίτη, ότι η οικονομική ολιγαρχία δεν έχει ποτέ, καμία κομματική ταυτότητα και προτίμηση.

Και, δεν παίζει σε δύο (κομματικά) ταμπλώ, όπως πολλοί νομίζουν ή ισχυρίζονται.

Παίζει σε ένα μόνο ταμπλώ. Σε αυτό της κομματοκρατίας.

Δεν παίζει κανέναν ρόλο αν ο διαχειριστής θα φορά μπλε, πράσινο ή κόκκινο κοστούμι. Η ροή του παραγόμενου πλούτου θα ακολουθήσει τη συνηθισμένη, επιθυμητή ροή.

• Έχοντας υπ’ όψη τα παραπάνω, έχει ενδιαφέρον μία απεικόνιση, της πρόσφατης κατάστασης και πορείας της Ελληνικής Οικονομίας, όπως αυτή περιγράφεται σε άρθρο μου, γραμμένο τον Οκτώβριο του 2008 (ένα χρόνο πριν από τις τελευταίες εκλογές του Οκτ. του 2009)

(Οκτ. του 2008 . Γράφτηκε σαν συμβολή μου στη δημιουργία των θέσεων του Οικονομικού τομέα, του υπό ίδρυση - τότε - κόμματος «Δημοκρατικοί» )

ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ  ΚΑΙ  ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Το ότι η διαχείριση των οικονομικών της Ελληνικής κοινωνίας, από το πολιτικό κατεστημένο (δεξιόστροφο και αριστερόστροφο), κατά την τελευταία 35ετία, μπορεί να χαρακτηριστεί σαν πλήρης αποτυχία, αποδεικνύεται ολοκάθαρα και αναμφισβήτητα, από:

• Την υπερχρέωση του κράτους, σε όρια επικίνδυνα για την εθνική κυριαρχία.

• Το άνοιγμα του ελλείμματος, δηλαδή της διαφοράς μεταξύ παραγομένου πλούτου και κατανάλωσης, σε δυσθεώρητα όρια

• τη μονιμοποίηση της ανεργίας σε μη ανεκτά επίπεδα, (παρά την Πασοκική πατέντα των συμβασιούχων και τη «βελτίωσή» της επί ΝΔ με τους “stagiers”),

• την εκτεταμένη αποβιομηχάνιση,

• τη (συνεχώς αυξανόμενη) μείωση της Γεωργικής παραγωγής,

• το «άνοιγμα της ψαλίδας» μεταξύ φτωχών και πλουσίων εισοδημάτων (οι φτωχοί γίνανε φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι, επί αμφοτέρων των κυβερνήσεων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ)

• την οριστικοποίηση της ανεξέλεγκτης ακρίβειας,

• την οριστικοποίηση της φτώχειας για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, περί το 20% του πληθυσμού,

• τη συνεχή μείωση της «μεσαίας τάξης»,

• τη μονιμοποίηση των χαμηλών αμοιβών (γενιά των 700 Ευρώ)

• την υπερχρέωση των νοικοκυριών

• την υποβάθμιση της ανταγωνιστικότητας

• την ανικανότητα έμπνευσης φορολογικής συνείδησης στον πολίτη

• την ενοχοποίηση της επιχειρηματικότητας

• την καλλιέργεια της ραστώνης του δημοσιοϋπαλληλισμού ως αρετής του νεοέλληνα

• την συνεχώς διογκούμενη αύξηση του ελλείμματος εμπορικών συναλλαγών,

• την αδυναμία προσέλκυσης επενδύσεων,

• την ανικανότητα σύνδεσης της ανάπτυξης με την προστασία του περιβάλλοντος

• την ανικανότητα προστασίας του πολίτη από τον άρρωστο καταναλωτισμό

• τη μηδαμινή αξιοποίηση της καινοτομίας στην ανάπτυξη

και πολλά ακόμη, δευτερεύουσας, ίσως, σημασίας, που θα κούραζαν αν αναφέρονταν εκτενώς.

Το επιχείρημα δε, ότι η οικονομία μας για κάποια χρόνια ( πριν ξεσπάσει η παγκόσμια οικονομική κρίση στο δεύτερο μισό του 2008) «πήγαινε καλά», αφού είχαμε «υψηλούς ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης», όταν συνδυαστεί με κάποια από τα παραπάνω, όπως την αποβιομηχάνιση, τη μείωση της Γεωργικής παραγωγής, την υπερχρέωση των νοικοκυριών, κ.ά., μπορεί να καταστεί ακόμη ένα στοιχείο απόδειξης της αποτυχίας των διαχειριστών της Ελληνικής Οικονομίας, αφού αποκαλύφθηκε ότι αυτή η «οικονομική μεγέθυνση» οφειλόταν στην αύξηση της κατανάλωσης που στηριζότανε σε όλο και μεγαλύτερο δανεισμό του κράτους (και, μέσω αυτού) και των ιδιωτών.

Το ότι για τα «επιτεύγματα» αυτά ευθύνονται, στον ίδιο βαθμό, αμφότερες οι κομματικές παρατάξεις και πολιτικές τους (δεξιόστροφες και αριστερόστροφες) που διαχειρίστηκαν την Ελληνική Οικονομία κατ’ αυτό το χρονικό διάστημα, είναι επίσης αυταπόδεικτο, όπως το ίδιο είναι ότι ούτε η Αριστερά (ΚΚΕ και όλα τα ονόματα του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ) μπόρεσε να αρθρώσει πειστικό λόγο προς την κοινωνία ώστε να χρισθεί και αυτή διαχειριστής, ή τουλάχιστον να παίξει κάποιον αποφασιστικό θετικό ρόλο στα Οικονομικά της χώρας, γεγονός που την καθιστά και αυτήν υπόλογο της σημερινής κατάστασης, αφού ο μόνος ρόλος που (συνεχίζει να) παίζει με την στείρα πολιτική της παρέμβαση, μόνον αρνητικά αποτελέσματα έχει προσθέσει στο οικονομικό αποτέλεσμα της χώρας.

• Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, όποιος θέλει να επαναπροσδιορίσει το πρακτέον, οφείλει :

1ον) Να προβεί σε αποτίμηση των πραγματικών αιτίων δημιουργίας των

αποτελεσμάτων αυτών στην Ελληνική Οικονομία

2ον) Να προτείνει (στον Λαό) συγκεκριμένo τρόπο εξάλειψης

των αιτίων αυτών.

3ον) Να προτείνει μια τεκμηριωμένη, νέα οικονομική πολιτική

Παρατήρηση: Όσο πιο σύντομα συμβούν αυτά, τόσο το καλύτερο για την Ελληνική Οικονομία και τον κάθε Έλληνα πολίτη και την οικογένειά του.

Τα πράγματα, με τη σειρά τους, έχουν ως εξής:

1ον) Αποτίμηση των πραγματικών αιτίων δημιουργίας των παραπάνω αναφερομένων

αποτελεσμάτων στην Ελληνική Οικονομία.

Κάνοντας μία αρχή για την αποτίμηση των αιτίων των παραπάνω φαινομένων που συνθέτουν το

οικονομικό τέλμα στο οποίο είναι καθηλωμένη η Ελληνική κοινωνία, θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι η αιτία που οδήγησε σ’ αυτά τα αποτελέσματα την Ελληνική οικονομία,

• δεν μπορεί να είναι το ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν αξιοποιήσιμες πλουτοπαραγωγικές πηγές,

• δεν μπορεί να είναι το ότι οι Έλληνες είναι οκνηροί ή παραγωγικά ανίκανοι

• δεν μπορεί να φταίει η επιλογή της «ελεύθερης οικονομίας» από αμφότερες τις τάσεις, (δεξιόστροφη από τη ΝΔ και αριστερόστροφη από το ΠΑΣΟΚ), που διαχειρίσθηκαν την Ελληνική Οικονομία σε αυτό το διάστημα,

• Δεν μπορεί να ισχύει το ότι όλοι όσοι χρημάτισαν διαχειριστές της Ελληνικής Οικονομίας σε αυτό το χρονικό διάστημα ήταν ανεπαρκείς, ανόητοι, ακατάλληλοι ή αδιάφοροι,

διότι:

• αναφορικά με την τελευταία παρατήρηση, στη θέση του Υπουργού Οικονομίας θήτευσαν σε αυτό το χρονικό διάστημα αξιόλογοι οικονομολόγοι με προηγούμενη επιτυχή θητεία στο (διεθνές και εγχώριο) πεδίο της οικονομίας ,

• αναφορικά με το προτελευταίο, παρατηρούμε ότι, χώρες που η οικονομία τους (στο ίδιο χρονικό διάστημα) κινήθηκε και κινείται μέσα στα πλαίσια της «ελεύθερης οικονομίας», (από δεξιόστροφα έως αριστερόστροφα), έχουν να επιδείξουν σημαντική πρόοδο στη βελτίωση της καθημερινής ζωής των πολιτών τους και, εν πάσει περιπτώσει, δεν παρουσιάζουν τα ίδια απογοητευτικά αποτελέσματα με τη δική μας.

• αναφορικά με το δεύτερο, είναι γεγονός ιστορικά βεβαιωμένο, ότι ο Έλληνας είναι εξαιρετικά δημιουργικός και στον οικονομικό τομέα, όπου έχει και αξιομνημόνευτη εμπορική παράδοση χιλιετιών, αλλά και αξιοθαύμαστο παρόν, με απόδειξη την Ελληνική ναυτιλία που κατέχει σήμερα την πρώτη θέση στον κόσμο. Ως προς την εργατικότητά του, αυτή έχει αποδειχθεί σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη από την Ελληνική διασπορά, που πρόκοψε και άνθισε με κύριο όπλο την εργατικότητά της.

• Ως προς την ύπαρξη ή μη, πλουτοπαραγωγικών πηγών, αρκεί να αναφερθούν τρία μόνο παραδείγματα που στηρίζουν την άποψη ότι δεν στερούμεθα αυτών: 
(α) Στη Νίσυρο (και όχι μόνον εκεί) υπάρχει ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗ γεωθερμική ενέργεια ικανή να δώσει ηλεκτρική ενέργεια στα γύρω νησιά, την ίδια ώρα που η ΔΕΗ αγοράζει πανάκριβα ηλεκτρικό ρεύμα από τρίτους. 
(β) Τα Γεωργικά υπολείμματα της χώρας είναι ικανά να παράξουν το 30% της Ελληνικής κατανάλωσης υγρών καυσίμων και ταυτόχρονα να στηρίξουν το αμφίβολο μέλλον της Ελληνικής Γεωργίας που χαροπαλεύει και όμως μένουν ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΑ, την ίδια ώρα που οι αυξομειώσεις της τιμής του πετρελαίου ταρακουνούν συθέμελα την Ελληνική Οικονομία και η αξία του εισαγομένου πετρελαίου επιβαρύνει σημαντικά το έλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου της χώρας (που βρίσκεται στην πρώτη θέση των κρατών της ΕΕ). 
(γ) Εκατοντάδες επενδύσεις στην παραγωγή ενέργειας με φωτοβολταϊκά τόξα και αιολικές μονάδες περιμένουν επί χρόνια την έγκρισή τους, δημιουργώντας στους επενδυτές αυτούς απαγοήτευση, αηδία και τελικά, φυγή πολλών εξ αυτών, με αποτέλεσμα στη χώρα της ηλιοφάνειας, η τεχνολογία αυτή να μη προσφέρει ούτε το 1/100 από όσα προσφέρει στις βόρειες χώρες που όταν έχει λιακάδα, γιορτάζουν.

- Τι εμποδίζει, λοιπόν, επί σειρά ετών, διακεκριμένους και έμπειρους περί τα οικονομικά επιστήμονες/διαχειριστές, εργαζόμενους στο γόνιμο περιβάλλον της «ελεύθερης οικονομίας», να αξιοποιήσουν υπαρκτές πλουτοπαραγωγικές πηγές, έχοντας στη διάθεσή τους εργατικούς και δημιουργικούς ανθρώπους ;

Μία πρόχειρη ανάλυση αυτής της πραγματικότητας που περιγράφεται παραπάνω, οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η κύρια και βασική αιτία που έχει οδηγήσει την Ελληνική Οικονομία στο σημερινό τέλμα, δεν μπορεί να είναι άλλη από ένα κοινό χαρακτηριστικό αυτών που μας κυβέρνησαν (και διαχειρίσθηκαν την Οικονομία) αυτά τα τελευταία 30 - 40 χρόνια: Και αυτό, δεν είναι άλλο από την προσήλωση της οικονομικής πολιτικής τους στο κομματικό συμφέρον, την εξάρτησή της από την «παράταξή» τους, τον φόβο για το «πολιτικό (δηλαδή το κομματικό) κόστος», την υποταγή τους στην, άτυπη μεν, πραγματική δε, εξουσία του τόπου, την κομματοκρατία.

Μία εξουσία η οποία, στο επίπεδο των αποφάσεων για τη «διαχείριση των κοινών», προτάσσει την «κομματική λογική», ( αυτήν που επιβάλλει η διακομματική πάλη με έπαθλο την Εξουσία), εκτοπίζοντας την «κοινή λογική» που υπηρετεί το Δημόσιο συμφέρον και η οποία έχει υποχωρήσει στον δεύτερο ρόλο του συμπληρωματικού, κάνοντας τον Τάσσο Γιαννίτση, (Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην Υπουργό και «εξ απορρήτων» του επί 8ετία πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη), εμένα και κάθε Έλληνα πολίτη, να διερωτάται (στο ΒΗΜΑ ΙΔΕΩΝ) : «ποιες είναι οι αόρατες δυνάμεις που διατηρούν τέτοιο σταθερό χάσμα μεταξύ ρητορείας και πράξης στην πολιτική;»…. «πρόκειται για άγνοια, για ανικανότητα, ή τελικά για την απουσία πολιτικής βούλησης;»

Και την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Τάσσος Γιαννίτσης, στο ίδιο κείμενο του, ομολογώντας: «Εμείς οι ίδιοι (συλλογικά), που πιστέψαμε για δεκαετίες στην κοινωνική και αναπτυξιακή λειτουργία του κράτους, καταστρέψαμε την αξιοπιστία του με τη μετατροπή του από εργαλείο άσκησης πολιτικής σε εργαλείο ιδιοποίησης εξουσίας για προσωπικά (ατομικά ή συντεχνιακά) οφέλη». (Σ.Σ : Όπου «συντεχνιακά», σημειώστε «κομματικά» και θα έχετε πλήρες το πορτραίτο της κομματοκρατίας).

Ιδού μία (υπάρχουν κι άλλες πολλές) αδιάψευστη και εκπληκτικής αξίας απόδειξη για το αληθές του παραπάνω συμπεράσματος περί της ηγεμονίας της κομματοκρατίας στη σημερινή, (κατ’ επίφαση κοινοβουλευτική) Ελληνική Δημοκρατία.

Επισημαίνεται ότι η λέξη κόμμα, προερχόμενη από τη λέξη κομμάτι, σημαίνει μέρος κάποιου συνόλου (εν προκειμένω,της κοινωνίας). Άρα, η «κομματική λογική», εξ ορισμού, φθάνει μέχρι τα όρια του κομματικού συμφέροντος και αδυνατεί να καλύψει τις απαιτήσεις του συνολικού κοινωνικού συμφέροντος, το οποίο καλύπτει η «κοινή λογική». Έτσι, η «κομματική λογική», φυσικό είναι να στοχεύει πρωτίστως στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των «στηριγμάτων» του κόμματος (κομματοτρεφόμενης οικονομικής ολιγαρχίας και κομματοτρεφόμενου και ψηφοδότη, φιλικού συνδικαλισμού).

__________________

Το άρθρο συνέχιζε με άλλα στοιχεία, που μάλλον θα κούραζε η εδώ αναφορά τους.

Αυτό που πρέπει να παραθέσω προς επίρρωση των παραπάνω, είναι ένα εκπληκτικό ντοκουμέντο, η μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα του εγκλήματος, που περιγράφει και φωτογραφίζει με απίστευτη ευκρίνεια τον ένοχο του μεγάλου εγκλήματος της καταρράκωσης και, τελικά, πτώχευσης της Ελληνικής οικονομίας.

Σας συνιστώ να διαβάσετε και να ξαναδιαβάσετε λέξη-λέξη τη μαρτυρία του.

Αποτελεί ένα μνημείο ειλικρίνειας και πολιτικού θάρρους, αρετές «εν πλήρη ανεπαρκεία» στο σύγχρονο Ελληνικό πολιτικό τοπίιο.

Γράφει (στις 15-02-2009), ο Αλέκος Παπαδόπουλος, εν ενεργεία βουλευτής (τότε), επί χρόνια διακεκριμένος Υπουργός του ΠΑΣΟΚ σε καίρια Υπουργεία, από τους λίγους πολιτικούς με έργο στο ενεργητικό του, στον πρόλογό του κατά την παρουσίαση του βιβλίου του “ Τα βήματα του Έστερναχ» :

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια από τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου με όρισε υπουργό οικονομικών -σε πολύ δύσκολη στιγμή για τη χώρα- προσπαθώ να καταλάβω τι πρέπει να γίνει για την αντιμετώπιση των δημοσιονομικών προβλημάτων. Σας λέω ειλικρινά ότι εξέτασα το πρόβλημα από όλες τις πλευρές:

• Το έπιασα από τα έσοδα• από τους φόρους, από τη φοροδιαφυγή, από τη μαύρη οικονομία, από τη διαφθορά, από τους εφοριακούς και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.

• Το έπιασα από τις δαπάνες• από τη σπατάλη, από τα ρουσφέτια, από την εν γένει λεηλασία των δημοσίων πόρων, από τις προσλήψεις, από τη λειτουργία των δημοσίων οργανισμών -και από πού δεν το έπιασα.

• Το έπιασα από τη πλευρά της οικονομικής ανάπτυξης και μεγέθυνσης• από την αύξηση του ΑΕΠ από τη μείωση του πληθωρισμού και της ανεργίας, από την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας.

• Το έπιασα από την ανάγκη να εισέλθουμε στην ευρωζώνη• από τα προγράμματα σύγκλισης και σταθερότητας, από τα κριτήρια της «οικονομικής και νομισματικής ενοποίησης» (ΟΝΕ), από το σύμφωνο σταθερότητας, αλλά και από τις εμπειρίες άλλων χωρών.

• Το έπιασα από την πλευρά της ηθικής διάστασης• από την ενοχή απέναντι στις επερχόμενες γενιές, από το ύψος των τόκων που θα πνίξουν τα παιδιά μας τα επόμενα χρόνια, από την απαράδεκτη κατάσταση του να ζει ένα ολόκληρό έθνος με δανεικά.

• Το ανέλυσα και από την πλευρά της εθνικής αξιοπρέπειας.

Όλα αυτά τα πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις και μάλιστα πολλές φορές συγκρούστηκα για αυτά ακόμα και με αγαπημένους μου φίλους. Μέσα από όλη αυτή τη διαπάλη που έγινε στο μυαλό μου, αυτό που κατέληξα, δεν ήταν απλά το συμπέρασμα σύνθετων συλλογισμών, ούτε μόνο το απόσταγμα πλούσιων εμπειριών ήταν, ας μου επιτρέψετε να το χαρακτηρίσω έτσι, ήταν μία φοβερή αποκάλυψη. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας δεν είναι ούτε το έλλειμμα ούτε το χρέος. Το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα!

• Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού•

• Αυτό το σύστημα είναι που δημιουργεί δαπάνες για να διασφαλίσει την αναπαραγωγή του•

• Αυτό είναι που με λεονταρισμούς καταγγέλλει τη φοροδιαφυγή και ταυτόχρονα απολογείται όταν θα πρέπει να τη συλλάβει ή να ζητήσει και κανένα φόρο για τη λειτουργία του κράτους•

• Αυτό το σύστημα είναι που σε κάθε του βήμα ασχολείται μόνο με το περιβόητο πολιτικό κόστος και τις δημοσκοπήσεις, που είναι έρμαιο του λαϊκισμού και του κυνηγητού των εντυπώσεων, που όχι μόνο δημιουργεί τα ελλείμματα και το χρέος αλλά θεωρεί την αντιμετώπισή τους σαν απειλή της ύπαρξής του.

Αυτή η πατερναλιστική ή, καλύτερα, ψευδό-πατερναλιστική αντίληψη του πολιτικού συστήματος είναι το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας.

Σ.Σ : Αντικαταστήστε τις λέξεις «πολιτικό σύστημα» με την λέξη «κομματοκρατία»

(που, ακόμα, δεν θέλει να την εκφέρει ο γενναίος Αλέκος Παπαδόπουλος) και

θα έχετε το ολοκάθαρο πορτραίτο της πραγματικότητας, το σκηνικό του

εγκλήματος και τον εγκληματία.

Σημειώνεται ότι , τη χρονική στιγμή που έγινε αυτή η σημαντικότατη κατάθεση ψυχής, δεν υπήρχε καμία απολύτως αιχμή στις σχέσεις του Αλέκου Παπαδόπουλου με το κόμμα του και όταν, μετά οκτώ, περίπου μήνες, προκηρύχθηκαν εκλογές, ο Αλ. Παπαδόπουλος, με δική του πρωτοβουλία, δεν έλαβε μέρος σ’ αυτές.

Αυτά όλα, κάτι σημαίνουν, γι αυτό τα σημειώνω.

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να προστεθεί κάτι άλλο, για να πιστοποιηθεί η τραγική αλήθεια, ότι τα κόμματα, ποτισμένα μέχρι μέθης από τη νοοτροπία της κομματοκρατίας, πτώχευσαν τη χώρα για να ισχυροποιήσουν την κομματική θέση τους, στο παιχνίδι εξουσίας.

Άρα: πριν από κάθε ενέργεια για την αναστήλωση της Εθνικής Οικονομίας μας, και την απαρχή μίας νέας προσπάθειας, πρέπει να απαλλαγούμε από όλους τους φορείς της αρρωστημένης αυτής νοοτροπίας, πρόσωπα και κομματικούς μηχανισμούς, που με την παντοδύναμη προπαγάνδα τους (που περιγράφηκαν προηγουμένως τα τεχνάσματά της) αγωνίζονται να περάσουν και από τις συμπληγάδες της αιχμαλωσίας, στην οποία έχουν οδηγήσει την Ελληνική κοινωνία, με την υπαγωγή της στη εποπτεία και στη χειραγώγηση της Εθνικής μας Οικονομίας, από το ΔΝΤ . Και θα το καταφέρουν, αν δεν αντιδράσουμε όπως χρειάζεται.

Αλλά, ας έρθουμε στο σήμερα (Μάϊος 2010):

Δυστυχώς, δεν αποτελεί, πλέον, θεωρία η, ισοδύναμη με πτώχευση, υπερχρέωση της Ελληνικής κοινωνίας, σε συνδυασμό με την υπερ-υστέρηση της παραγωγής της σε σχέση με το ύψος της κατανάλωσης που καταγράφει.

Η άμεση συνέπεια αυτού του συνδυασμού, συνεπικουρούμενου και από την αδηφαγία των "αγορών" (κάποτε πρέπει να αρχίσουμε  το διάλογο για τους "παγκόσμιους εξουσιαστές")  είναι η καταδίκη των αμέσως επόμενων γενεών (των παιδιών και των εγγονιών μας) σε υποδεέστερο βιωτικό επίπεδο, εξ αιτίας της υποχρέωσης εξόφλησης των υπέρογκων αυτών χρεών. 

Η βελτίωση της καθημερινής ζωής τους (για παιδεία, υγεία, ασφάλεια, περιβάλλον, συγκοινωνίες, κλπ) θα περιμένει ότι (και αν) μένει μετά την πληρωμή των οφειλουμένων τοκοχρεωλυσίων, δηλαδή ψίχουλα.

Η πρόσφατη οικονομική κρίση της Ελληνικής Οικονομίας, πρωτοφανής για την μετά την «μεταπολίτευση» Ελληνική ιστορία, αναφέρεται στον συνδυασμό του υψηλού Δημόσιου Χρέους (ΔΧ) και του Ελλείμματος της Οικονομίας (ΕΟ). Θεωρώ, λοιπόν, ότι είναι απαραίτητο, πριν από κάθε κριτική επάνω σε αυτά, να αναφερθούν και εδώ τα στοιχεία του ιστορικού αυτών των δύο οικονομικών μεγεθών.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Το ΔΧ εκφράζεται και αποτυπώνεται με δύο τρόπους:

• Ως απόλυτος αριθμός, σε Ευρώ.

• Ως μέγεθος σε σχέση με το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν (ποσοστό επί του ΑΕΠ)

Παρακάτω, απεικονίζεται το ΔΧ και η εξέλιξή του κατά την διάρκεια της «μεταπολίτευσης» και με τους δύο τρόπους.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

                            Σε Ευρώ (δις)        % επί του ΑΕΠ

1973 ΧΟΥΝΤΑ             0,337                       17,5

1974 Ν.Δ                                                  22,1

1975 Ν.Δ                                                  19,9

1976 Ν.Δ                                                  19,2

1977 Ν.Δ                                                  19,2

1978 Ν.Δ                                                  24,2

1979 Ν.Δ                                                  23,2

1980 Ν.Δ                    1.972                       24,1

1981 ΠΑΣΟΚ                                              29,5

1982 ΠΑΣΟΚ                                              31,9

1983 ΠΑΣΟΚ                                              36,7

1984 ΠΑΣΟΚ                                              44,5

1985 ΠΑΣΟΚ                                              43,3

1986 ΠΑΣΟΚ                                              51,5

1987 ΠΑΣΟΚ                                              59,5

1988 ΠΑΣΟΚ               15.800                      66,4

1989 ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ                                  68,4

1990 Ν.Δ                                                   74,9

1991 Ν.Δ                                                   78,9

1992 Ν.Δ                                                   83,4

1993 Ν.Δ                    68.800                     106,4

1994 ΠΑΣΟΚ                                              105,2

1995 ΠΑΣΟΚ                                              105,7

1996 ΠΑΣΟΚ                                              109,9

1997 ΠΑΣΟΚ                                              107,2

1998 ΠΑΣΟΚ                                              106,1

1999 ΠΑΣΟΚ                                              103,8

2000 ΠΑΣΟΚ               140.971                     110,2

2001 ΠΑΣΟΚ                                               113,2

2002 ΠΑΣΟΚ                166.325                     110,7

2003 ΠΑΣΟΚ                179.009                     107,5

2004 Ν.Δ                     198.741                     108,5

2005 Ν.Δ                     212.669                     107,5

2006 Ν.Δ                     224,662                       97,1

2007 Ν.Δ                     237.740                       95,6

2008 Ν.Δ                     262.070                       99,2

2009 Ν.Δ                     298.000                      113,1

ΠΗΓΕΣ : ΥΠ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ και εφημερίδες «ΤΟ ΒΗΜΑ», «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», «ΕΣΤΙΑ»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:

• Μεταξύ 1978 και 1987, οι απασχολούμενοι στην κεντρική διοίκηση –ΔΕΚΟ και στον «ευρύτερο Δημόσιο Τομέα», από 300.000 θα αυξηθούν σε 640.000.

• Το 1985 η Ελλάδα ήταν πρώτη παγκοσμίως στο κατά κεφαλήν Δημόσιο Χρέος.

• Σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπ. Οικονομικών και εισηγητικές εκθέσεις επί του προϋπολογισμού, τα ελλείμματα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, από το 13,4% επί του ΑΕΠ το 1981, θα φθάσουν το 1989 στο 26,1%.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ:

• Με την «μεταπολίτευση», η 8ετής διακυβέρνηση της ΝΔ (υπό τον Κ. Καραμανλή) αυξάνει το Δ.Χ που παραλαμβάνει από τη χούντα, κατά 585%, ή κατά 6,6 μονάδες ως ποσοστού επί του ΑΕΠ.

• Το ΠΑΣΟΚ, με την κατάκτηση της εξουσίας το 1981 (υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου), μέσα στην επόμενη 8ετία, μέχρι την παράδοση της κυβέρνησης στη ΝΔ (το 1990) ) αυξάνει το Δ.Χ που παραλαμβάνει, κατά 700% και κατά 42 μονάδες ως ποσοστού επί του ΑΕΠ. - 

Σημειώνεται η ταυτόχρονη εκτίναξη :

1. Του αριθμού των απασχολουμένων στον Δημόσιο Τομέα (στενό και ευρύτερο) κατά 120%

2. Του ελλείμματος, κατά 100%.

• Η ΝΔ, (υπό τον Κ. Μητσοτάκη), μέσα στην επόμενη 3ετία, μέχρι την παράδοση της κυβέρνησης στο ΠΑΣΟΚ (το 1993), αυξάνει το Δ.Χ που παραλαμβάνει, κατά 285% και κατά 40 μονάδες ως ποσοστού επί του ΑΕΠ)

• Το ΠΑΣΟΚ, μέσα στην επόμενη 10ετία, (υπό τον Α. Παπανδρέου μέχρι τον Ιαν. του 1995 και υπό τον Κ. Σημίτη μέχρι το 2004), αυξάνει το Δ.Χ που παραλαμβάνει, κατά 143% , χωρίς αύξηση, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ).

• Η ΝΔ, (υπό τον Κώστα Καραμανλή), μέσα στην επόμενη 5ετία, μέχρι την παράδοση της κυβέρνησης στο ΠΑΣΟΚ (το 2009), αυξάνει το Δ.Χ που παραλαμβάνει, κατά 77% και 10 μονάδες, ως ποσοστού επί του ΑΕΠ).

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Οι αριθμοί, με την αμείλικτη ειλικρίνειά τους, δείχνουν ότι η ενοχή αμφοτέρων των διαχειριστών της Ελληνικής οικονομίας, (ΠΑΣΟΚ & ΝΔ) κατά τη χρονική περίοδο της «μεταπολίτευσης», είναι κοινή και χαρακτηρίζεται από την ίδια πολιτική πρακτική, αυτήν της κομματοκρατίας, όπως την έχουμε ήδη ορίσει.

Στο σημείο αυτό, νομίζω ότι είναι ωφέλιμο για τον αναγνώστη, να δούμε το πώς βλέπει το χρέος της χώρας μας, η άλλη πλευρά, οι δανειστές της.

Για να το κάνω αυτό περισσότερο εμπεριστατωμένο, δανείζομαι στοιχεία, από την πολύ ενδιαφέρουσα παρουσίαση της παγκόσμιας κίνησης “VENUS” (που μπορείτε να βρείτε, μαζί με πολλές άλλες ενδιαφέρουσες και τεκμηριωμένες απόψεις, στο www.zeitgeistmovement.com) για την αντίσταση στους κεντρικούς εξουσιαστές της παγκόσμιας Οικονομίας, (WORLD BANK (ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ) & INTERNATIONAL MONETARY FUND (ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ).

Η σπουδαιότερη πληροφόρηση που άντλησα έκπληκτος, ήταν το ότι η κεντρική πηγή χρήματος, αυτή που παράγει πρωτογενώς το χρήμα στις ΗΠΑ, (η FEDERAL DESERVE BANK) είναι ιδιωτικό ίδρυμα(!!) και όχι ένας εθνικός οργανισμός, όπως φανταζόμουν.

O Πρόεδρος των ΗΠΑ Andrew Jackson (το 1835), έκλεισε την «ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ» (“CENΤRAL BANK” ) προκάτοχο της σημερινής «FEDERAL DESERVE BANK», επισημαίνοντας: « Οι έντονες προσπάθειες της Τράπεζας αυτής να ασκεί έλεγχο στην Κυβέρνηση, δεν είναι παρά προάγγελος της μοίρας που περιμένει τον Αμερικανικό λαό εάν εξαπατηθούν στη διαιώνιση αυτού του ιδρύματος, ή στην ίδρυση ενός παρόμοιου»…

Δυστυχώς για τον Αμερικανικό λαό, αλλά και για όλους τους άλλους, οι διεθνείς τραπεζίτες, πέτυχαν (το 1918) τη ίδρυση της FEDERAL DESERVE BANK, (το περιπετειώδες ιστορικό της ίδρυσής της, στο προαναφερόμενο site), ώστε το αιώνιο χρέος (το οποίο παράγει χρήμα) να είναι εγγυημένο, με την λειτουργία αυτού του θεσμού.

Ο Marriner Eccies, Διοικητής της FEDERAL DESERVE BANK, αναφέρει, την 30ή Σεπτ. 1941: « Αν δεν υπήρχαν χρέη στο νομισματικό μας σύστημα, δεν θα υπήρχε καθόλου χρήμα»…

(Η ανάλυση της παραγωγής χρήματος, στο προαναφερόμενο site).

Τα χρήματα, λοιπόν, δημιουργούνται από το χρέος.

- Τι κάνουν οι άνθρωποι όταν χρωστούν;

Πιάνουν δουλειά για να ξεχρεώσουν.

Όμως, αν τα χρήματα δημιουργούνται από δανεισμούς, πώς η Οικονομία θα είναι ελεύθερη χρεών;

- Δεν μπορεί, κι αυτός είναι ο σκοπός.

Ο John Adams (1735-1826) γράφει: «Υπάρχουν δύο τρόποι να κατακτήσεις και να υποδουλώσεις ένα Έθνος. Ο ένας είναι με το σπαθί, ο άλλος με το χρέος».

Ο John Perkins, συγγραφέας του “Confessions of an economic hitman” , που συστήνεται ως «οικονομικός εκτελεστής» της «πρώτης οικουμενικής αυτοκρατορίας», ομολογεί τα παρακάτω αποκαλυπτικά, που φέρνουν το πρόβλημα στην πόρτα μας (αλλιώς, ίσως και να μην μας απασχολούσαν όσα εξιστορούνται παραπάνω): «Οι οικονομικοί εκτελεστές, είμαστε οι υπεύθυνοι για τη δημιουργία αυτής της πρώτης οικουμενικής αυτοκρατορίας.

Δουλεύουμε με πολλούς και διάφορους τρόπους. Όμως, ο πιο κοινός, είναι ο εντοπισμός μίας χώρας με πόρους, όπως πχ πετρέλαιο.

Έπειτα, κανονίζουμε ένα τεράστιο δάνειο γι’ αυτή τη χώρα, από την WORLD BANK (ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ) ή κάποια θυγατρική της,

Τα χρήματα αυτά, βέβαια, δεν πηγαίνουν τελικά στη χώρα αυτή, αλλά καταλήγουν σε δικές μας μεγάλες εταιρείες, για να γίνουν έργα υποδομών σ’ αυτή τη χώρα. Εργοστάσια ηλεκτρισμού, λιμάνια, δρόμοι, βιομηχανικά πάρκα, κλπ. πράγματα που ωφελούν λίγους πλούσιους ανθρώπους σ’ αυτή τη χώρα, μαζί με τις δικές μας εταιρείες.

Εν τω μεταξύ, ολόκληρη η χώρα, δηλαδή ο λαός της, έχει αναλάβει ένα δυσβάστακτο χρέος, τόσο μεγάλο, που αδυνατούν να το ξεπληρώσουν. Αυτό είναι μέρος του σχεδίου.

Τότε, εμείς, οι «οικονομικοί εκτελεστές», επιστρέφουμε και τους λέμε: «Χάσατε πολλά χρήματα, δεν μπορείτε να ξεχρεώσετε. Πρέπει να πουλήσετε (πάντα, πολύ φθηνά) το πετρέλαιό σας, αφήστε μας να στήσουμε μία στρατιωτική βάση στη χώρας σας, αφήστε να περάσουν οι αγωγοί πετρελαίου των δικών μας εταιρειών από τη χώρα σας, στείλτε στρατιώτες σας να υποστηρίξουν τις στρατιωτικές μας επιχειρήσεις, ψηφίστε τις δικές μας θέσεις στη συνδιάσκεψη του ΟΗΕ, ιδιωτικοποιείστε τα συστήματα ύδρευσης/αποχέτευσης, ηλεκτρισμού, τηλεπικοινωνιών και πουλείστε τας στις εταιρείες μας, ή αυτές που θα σας υποδείξουν αυτές.

Αυτή είναι η τυπική διαδικασία του Δ.Ν.Τ και της Π.Τ. Φορτώνουν μία χώρα με χρέος που δεν μπορεί να αποπληρώσει και έπειτα προσφέρονται να επαναχρηματοδοτήσουν αυτό το χρέος, ώστε να φορτωθούν ακόμη περισσότεροι τόκοι.

Και ύστερα, απαιτούμε αντάλλαγμα, αυτό που αποκαλείται «υποθετικότητα» ή «καλή διακυβέρνηση», που βασικά σημαίνει ότι πρέπει να μας ξεπουλήσουν τους πόρους τους».

Αυτά ομολογεί , μεταξύ άλλων, ο John Perkins στο προαναφερόμενο βιβλίο του.

Και, έρχομαι τώρα «στο ζουμί», που με κάνει να γράφω όλα αυτά:

Στο «Totefteri.blogspot.com» (και όχι μόνο σ’ αυτό), διαβάζω:

«Η πρώτη έρευνα για ουράνιο στην Ελλάδα ξεκίνησε το 1953. Το 1954 ιδρύθηκε στη χώρα η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας (ή ΕΑΕ) και το 1960 δημιουργήθηκε το Γεωλογικό Τμήμα της ΕΑΕ, με σκοπό την έρευνα για τον προσδιορισμό κοιτασμάτων ουρανίου.

Στο διάστημα 1971-1976, ξένοι επιστήμονες πραγματοποιούν έρευνα για ουράνιο στην περιοχή Παρανεστίου και προσδιορίζουν σημαντικές περιεκτικότητες ουρανίου στους λιγνίτες της Δράμας. Είναι γνωστό στους ειδικούς ότι οι οργανικές ύλες όπως ο λιγνίτης έχουν ιδιαίτερη απορροφητικότητα στο ουράνιο (και το φωσφόρο). Το πρόβλημα είναι ότι η απόληψη του ουρανίου από τους λιγνίτες και γενικότερα τις οργανικές ύλες παρουσιάζει εξαιρετικές δυσκολίες και είναι απαγορευτικά δαπανηρή. Χαρακτηριστικά ανφέρεται ότι στους λιγνίτες του Παρανεστίου βρέθηκαν περιεκτικότητες σε ουράνιο της τάξεως των 10.000 ppm (10%).

Παράλληλα με τους ξένους ερευνούσε την περιοχή για ουράνιο και ο ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ και το ΙΓΜΕ. Το 1978 το ΙΓΜΕ διαπίστωσε ότι το ουράνιο περιέχεται εκτός από τους λιγνίτες και σε πετρώματα της περιοχής.

Από το 1979 το ΙΓΜΕ, μόνο πλέον, αρχίζει συστηματική έρευνα στο ρόμβο που προσδιορίζεται από τις πόλεις Δράμα, Παρανέστι, Ξάνθη, Καβάλα, με μερικές επεκτάσεις βόρεια και βορειοδυτικά του Παρανεστίου.

Την περίοδο 1980-1983 γίνεται η πλέον εντατική έρευνα από το ΙΓΜΕ στην πιο πάνω περιοχή. Η έρευνα ξεκινησε με προσδιορισμό πεδίων ακτινοβολίας με τη χρήση σπινθηριστή και συσκευής Geiger-Müller. Στις περιοχές που παρουσίασαν έντονες ενδείξεις παρουσίας ουρανίου εγκαταστάθηκε κάνναβος 20Χ20 μ. και έγιναν λεπτομερέστερες μετρήσεις. Ακολούθησε εγκατάσταση καννάβου 8Χ16 για όρυξη γεωτρήσεων και εξαγωγή καρότων για τον ακριβή προσδιορισμό των ουρανιούχων μεταλλευμάτων. Οι περιοχές στις οποίες προσδιορίσθηκαν τα σημαντικότερα κοιτάσματα είναι: το Αρχοντοβούνι, η Σπηλιά, τα Διπόταμα, η Πρασινάδα, το Πτερωτό και η περιοχή του μεταλλείου της ΠΟΡΣΕΛ. Τα ουρανιούχα οξείδια που προσδιορίσθηκαν είναι βασικά ο πισουρανίτης και ο ουρανίτης.

Η έρευνα που πραγματοποίησε το ΙΓΜΕ ήταν εφαρμοσμένη, δηλαδή δεν εξήγαγε θεωρητικά μόνο συμπεράσματα. Οι γεωτρήσεις που πραγματοποιήθηκαν έφτασαν σε βάθος μέχρι 200 μ. Προσδιορίσθηκαν περιεκτικότητες έως 10% (10.000 ppm), με όριο εκμεταλλευσιμότητας στην περίοδο της έρευνας το 0,01% (100 ppm). Η μέση περιεκτικότητα στην περιοχή Αρχοντοβουνίου προσδιορίσθηκε σε 0,05% (500 ppm) και η συνολική ποσότητα του ουρανίου σε 600 τόνους.

Στην περίοδο της εντατικής έρευνας εγκαταστάθηκε στην περιοχή πιλοτική μονάδα παραγωγής συμπυκνώματος ουρανίου με τη μέθοδο έκπλυσης με θειϊκό οξύ (H2SO4) και απόληψη του ουρανίου με ρητίνες.

Ο εμπλουτισμός διακρίνεται στην παραγωγή συμπυκνώματος οξειδίων ουρανίου – που γινόταν στο Παρανέστι – και στον ισοτοπικό διαχωρισμό για την παραγωγή πυρηνικού καυσίμου. Ο ισοτοπικός διαχωρισμός συμπυκνώνει (”εμπλουτίζει”) το σχάσιμο U235 σε περιεκτικότητα 3%, όμως αυτήν την τεχνολογία δεν την κατέχει η Ελλάδα. Από το U238 παράγεται το πλουτώνιο (Pu239), που επίσης είναι πυρηνικό καύσιμο. Το πλουτώνιο είναι ένα ραδιενεργό στοιχείο, εξαιρετικά σπάνιο στη φύση, που παράγεται από το U238 μέσα στον πυρηνικό αντιδραστήρα.

Οι εργαζόμενοι στη μονάδα φορούσαν ειδικές μάσκες και στολές για προστασία από τη ραδιενεργό σκόνη του ουρανίου και ειδικά του ραδίου. Το ράδιο είναι προϊόν της διάσπασης του ουρανίου, βρίσκεται σε μικρές ποσότητες στα ουρανιούχα πετρώματα, είναι εξαιρετικά ραδιενεργό (πάνω από 1.000.000 φορές περισσότερο από το ουράνιο!) και διασπάται με εκπομπή ακτινοβολίας προς αέριο ραδόνιο και άλλα προϊόντα . Η είσοδος της σκόνης στον οργανισμό είναι σοβαρότατο πρόβλημα, διότι το ράδιο έχει παρόμοια χημική συμπεριφορά με το ασβέστιο και απορροφάται από τον οργανισμό αντικαθιστώντας το ασβέστιο των οστών.

Τα αποτελέσματα από την πιλοτική μονάδα ήταν ενθαρρυντικά. Οι συγκεντρώσεις ουρανίου προσδιορίστηκαν στο Αρχοντοβούνι στα 67 μ. βάθος, στο Πτερωτό στα 80 μ. και στη Σπηλιά στα 90 μ. περίπου. Το χαμηλό βάθος των κοιτασμάτων θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην επιλογή των επιφανειακών εξορύξεων, σε περίπτωση που αποφασιστεί η εκμετάλλευσή τους.

Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 Μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150! Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ.

Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού.

Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX GOLD, του George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο !!!. Εμείς ερωτάμε.... ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ?

Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας «Επενδυτής» στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ. Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους. Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά (1998) είναι 20.000 δολάρια το γραμμάριο!.

Βάσει των παραπάνω, με κάθε επιφύλαξη και σύμφωνα με υπολογισμούς από τα παραπάνω. εμπεριέχονται 48 εκατ τόνοι ουρανίου προς 20δις δολάρια ο τόνος δηλ. συνολικά $960.000.000.000.000.000 (τα μηδενικά είναι σωστά και είναι 960 τετράκις εκατομμύρια δολάρια!!!».

________________

Σημειώνω τη σύμπτωση της χρονικής στιγμής που το χρέος της Ελλάδας εκτινάσσεται ιλιγγιωδώς (κατά 42 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, και κατά 700% ως αξία χρήματος,για το 1981-1989) με τη χρονική στιγμή της πλέον εντατικής έρευνας από το ΙΓΜΕ (περίοδος 1980-1983) στην περιοχή του ρόμβου που προσδιορίζεται από τις πόλεις Δράμα, Παρανέστι, Ξάνθη, Καβάλα, με μερικές επεκτάσεις βόρεια και βορειοδυτικά του Παρανεστίου.

Μπορεί να είναι σύμπτωση, μπορεί και όχι, λαμβάνοντας υπ’ όψη τα λεγόμενα του John Perkins.

Όπως και να’ χει το πράγμα, εμείς, η Ελληνική κοινωνία, δεν μπορεί , τώρα που είμαστε «ψυλλιασμένοι», να αφήσουμε την πιθανή σωτηρία μας να χαθεί στις διαπραγματεύσεις μεταξύ αυτών που οδήγησαν τη χώρα εκεί που ήθελαν οι δανειστές μας και των ιδίων αυτών δανειστών μας.

Δεν μπορούμε να αφήσουμε το «οικόπεδο Μακεδονία» να πουληθεί ή να ενοικιασθεί «για ένα κομμάτι ψωμί», που θα πετάξουν στους ανέργους που δημιουργούν οι «εξουσιαστές» σε στενή συνεργασία με την κομματοκρατούμενη και κομματοτρεφόμενη δική μας ελίτ.

Το «οικόπεδο Μακεδονία» και αυτά που ίσως κρύβει, μπορεί να αποτελεί τη μόνη έξοδο από το οικονομικό αδιέξοδο που μας οδήγησε η τύφλωση της δικής μας κομματοκρατίας, σε συνδυασμό με την διεισδυτική γερακίσια ματιά των επίβουλων «εξουσιαστών», που αποκαλύπτει ο «οικονομικός εκτελεστής» John Perkins.

Λέω «ίσως», διότι , από τα πρώτα που πρέπει να γίνουν, (σύμφωνα με αυτά που αναφέρονται στο τρίτο κεφάλαιο «ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ» του εγχειρίδιου αυτού), είναι η διερεύνηση της πραγματικότητας αυτής και η, αμέσως μετά, αποτελεσματική περιφρούρηση αυτής της Εθνικής περιουσίας, από κάθε επίβουλο σχέδιο.

ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΦΘΟΡΑ

Πληροφορούμαστε, από τον διεθνή Τύπο, την «κατάκτηση» (από το Ελληνικό κράτος) μίας από τις πρώτες θέσεις στη διεθνή διαφθορά. 

Η χώρα μας (υπό την κατοχή της νοοτροπίας και πρακτικής της κομματοκρατίας) έφθασε να κατέχει την 71η θέση παγκοσμίως και την τελευταία στην ΕΕ, ως προς το «αδιάφθορο» στην λειτουργία όλων των επιπέδων της κοινωνίας της. 

Για το φαινόμενο της διαφθοράς, την ανάλυσή του και τη θεραπεία του, έχουν χυθεί ποταμοί μελανιού και έχουν γραφεί τόμοι ολόκληροι. Εξ αυτών, παρατίθενται απλώς δύο-τρία ουσιώδη ντοκουμέντα και ένα σχόλιο. Ας αρχίσουμε με το σχόλιο: Ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και όλοι οι αρχηγοί των κομμάτων της Βουλής, συναντήθηκαν, αμέσως μετά τις εκλογές του Οκτ. 2009, σε μία σύσκεψη (υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας) με αντικείμενο την «καταπολέμηση της διαφθοράς». 

Δηλαδή, οι αρχιτέκτονες και μεγαλο-εργολάβοι της διαφθοράς, (όπως ο ένας κατονομάζει τον άλλον) συσκέφθηκαν για την καταπολέμησή της! 

Σαν να λέμε, συσκέφθηκαν οι καπνοβιομήχανοι για το κόψιμο του τσιγάρου… (θα τους πίστευε κανείς ; αν είναι δυνατόν !!). 

Εν πάσει περιπτώσει, για να μην είμαστε απολύτως αρνητικοί και προκατειλημμένοι, το αν αυτή η σύναξη είχε πραγματική πρόθεση καταπολέμησης της διαφθοράς ή ήταν ακόμη μία παράσταση, υπαγορευμένη από την προπαγάνδα της κομματοκρατίας, για την επίτευξη άλλης μίας παραπλάνησης της κοινής γνώμης, για να κερδηθεί λίγος ακόμη πολιτικός χρόνος (που χρειάζονται για να καταλάβουν που βρίσκονται, μετά την πρόβλεψη για επερχόμενο τσουνάμι) θα φανεί πολύ σύντομα, από τα μέτρα που θα ανακοινωθούν και θα εκτελεσθούν. 

Και, για να είμαστε σαφείς, το δήθεν (και σε αυτή την περίπτωση) θα αποκαλυφθεί αν το πρώτο μέτρο που θα ανακοινωθεί και θα εκτελεσθεί, δεν θα είναι η άμεση ενεργοποίηση της δικαστικής τσιμπίδας που θα πρέπει να διαταχθεί να κινηθεί, εναντίον όσων άσκησαν Δημόσιο λειτούργημα, και η δημόσια απογραφή και καταγραφή των περιουσιακών τους στοιχείων δεν συνάδει με τα έσοδα που δείχνουν οι σχετικές νόμιμες φορολογικές αποδείξεις τους. 

Τα πρώτα πρόσωπα της Ελληνικής κοινωνίας που θα πρέπει να περάσουν το «φίλτρο της διαφθοράς» δεν μπορεί να είναι άλλα από το σύνολο του πολιτικού προσωπικού των κομμάτων ( πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, Γ.Γραμματείς, Διοικητές ΔΕΚΟ, κλπ) και του πολυπληθούς επιτελείου τους, καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης (από το 1974 και εδώ). Τίποτε λιγότερο. 

Η τήρηση στοιχειώδους διαφάνειας επιτάσσει την ανάρτηση και στο internet, (κατά την προσφιλή (και πολύ σωστή) προτίμηση του πρωθυπουργού κ. Γιώργου Παπανδρέου) όλων των περιουσιακών στοιχείων των κυρίων αυτών, χρόνο με χρόνο, σε σχέση με τα, ανά έτος, νόμιμα έσοδά τους, ώστε να διασταυρωθεί το «πόθεν» με το «έσχες». 

Οτιδήποτε άλλο γίνει, θα αποδείξει ότι και αυτή η σύναξη εντάσσεται στα σκηνικά αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης , που στήνει η προπαγάνδα της κομματοκρατίας, Και, θα είναι πολύ λυπηρό να συμμετέχει και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας σ’ αυτή την παρωδία, αν αποδειχθεί τέτοια. 

Παραθέτω τώρα τα σχετικά ντοκουμέντα, τα σχετικά με την καταγραφή της διαφθοράς στην Ελλάδα. Αντιγράφω: 

1. «Δυσχερέστερη είναι η θέση της χώρας μας στο δείκτη εκτίμησης διαφθοράς της «Διεθνούς Διαφάνειας» -απ' ό,τι ήταν πέρυσι- με επιδόσεις πολύ χαμηλές, που την κατατάσσουν τελευταία στην Ευρώπη και 71η σε παγκόσμια κλίμακα. Η Ελλάδα στην ετήσια έκθεση της Διεθνούς Διαφάνειας όχι μόνο διατηρεί βαθμολογία «κάτω από τη βάση» με 3,8 (πέρυσι είχε λάβει 4,7), αλλά επιδείνωσε τη θέση της σε σύνολο 180 χωρών. Στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης των «27» βρίσκεται στην τελευταία θέση, μαζί με τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, ενώ σε παγκόσμιο επίπεδο κατρακύλησε 14 θέσεις κάτω, αφού από την 57η υποχώρησε στην 71η θέση. Aκόμη και χώρες όπως η Τουρκία, η οποία πέρυσι βρισκόταν μία θέση μετά από εμάς, η Γκάνα, η Μποτσουάνα και η Τυνησία είναι λιγότερο «διεφθαρμένες» και σε καλύτερη θέση από τη χώρα μας. 

Σε σύγκριση με την προηγούμενη έρευνα, η Ελλάδα σημειώνει μια από τις μεγαλύτερες πτώσεις στη βαθμολογία του πίνακα μαζί με το Μπαχρέιν, τη Σλοβακία, το Ιράν και τη Μάλτα. 

Aντιθέτως, μηδενική είναι σχεδόν η διαφθορά στη Νέα Ζηλανδία (με άριστα το 10 έχει βαθμολογία 9,4), τη Δανία (9,3), τη Σιγκαπούρη, τη Σουηδία και την Ελβετία (με 9,2), οι οποίες κατατάσσονται στις πρώτες θέσεις. Πολύ καλές είναι όπως πάντα και οι επιδόσεις στις σκανδιναβικές χώρες, όπως Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, ενώ σε καλή σειρά κατάταξης, μέσα στη δεκάδα, βρίσκονται η Oλλανδία, η Αυστραλία, ο Καναδάς, το Λουξεμβούργο, με βαθμολογίες που κυμαίνονται από 8,3 έως 9,1. 

2.  Σύμφωνα με την έρευνα που διεξήγαγε η PricewaterhouseCoopers (PwC) σε όλον τον κόσμο, στοιχεία όπως δωροδοκία και διαφθορά αποτελούν την κορυφή των οικονομικών εγκλημάτων που διεξάγονται στην χώρα μας. Η συγκεκριμένη εταιρία σε συνεργασία με την σχολή επιχειρηματικών σπουδών INSEAD, έδωσε στην δημοσιότητα τα αποτελέσματα έρευνας σε σχέση με το οικονομικό έγκλημα την Πέμπτη 19/11. Όσον αφορά την χώρα μας βασικά συστατικά των οικονομικών εγκλημάτων είναι η δωροδοκία, η διαφθορά, η φορολογική αδιαφάνεια και η έλλειψη εμπιστοσύνης στις αρχές. Το σύνολο αυτών είναι και η βασική διαφορά της νοοτροπίας που παρουσιάζουν οι Έλληνες σε σχέση με τους δυτικοευρωπαϊκούς λαούς.

3. Συνέντευξη του καθηγητή κ. Διαμαντούρου, (επί σειρά ετών «Ευρωπαίου Διαμεσολαβητή» στις Βρυξέλες). Η τεράστια εμπειρία του σε θέματα δημόσιας διοίκησης και ατομικών δικαιωμάτων τού επιτρέπουν να μιλά για τα «ελληνικά πράγματα» καθαρά, χωρίς περιστροφές. (Με κόκκινα γράμματα, είναι οι δικές μου σημειώσεις επί κάθε σημείου της συνέντευξης) . 

Ερώτηση: Ποια είναι τα μεγάλα προβλήματα του ελληνικού συστήματος διοίκησης; Απάντηση: «Τα κύρια προβλήματα της ελληνικής δημόσιας διοίκησης είναι δύο: η στελέχωσή της και οι μηχανισμοί ελέγχου της.(αμφότερα αποτελούν πεδίο άσκησης εξουσίας της κομματοκρατίας) Η πελατειακή λογική (το κύριο γνώρισμα της κομματοκρατίας) στην οποία ιστορικά στηρίζεται η στελέχωση της δημόσιας διοίκησης (!!) αδυνατεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις για ορθολογική συγκρότηση και ανταγωνιστικότητα και έχει προφανώς επιδράσει πολύ αρνητικά στην ποιότητα της διοίκησης. Με τη σειρά τους, οι χαμηλής ποιότητας γνώσεις και δεξιότητες του ανθρώπινου δυναμικού, καθώς και η απουσία ισχυρής επαγγελματικής συνείδησης και νοοτροπίας, (όλα αυτά τα χαρακτηριστικά οφείλονται στην ημετεροκρατία που δρά εις βάρος της αξιοκρατίας) έχουν ως λογικό παρεπόμενο την αποδυνάμωση και την αναποτελεσματικότητα των προβλεπόμενων ελεγκτικών μηχανισμών. Ο συνδυασμός των δύο αυτών μειζόνων προβλημάτων εκτρέφει νοοτροπίες και πρακτικές επιρρεπείς προς την παρανομία και τη διαφθορά». 

Ερώτηση: Γιατί στην Ελλάδα είμαστε πρωταθλητές στη διαφθορά; Είναι θέμα εφαρμογής των νόμων, νοοτροπίας, θεσμικών ελλειμμάτων; 

Απάντηση: «Η απάντηση στο ερώτημα αυτό συνδέεται στενά με την προηγούμενη ερώτηση, καθώς η παρουσία της διαφθοράς συναρτάται άμεσα με το διοικητικό πολιτισμό μιας κοινωνίας. Κατά τη γνώμη μου, οι βαθύτερες ρίζες του προβλήματος εντοπίζονται στην αδυναμία του κράτους δικαίου (έλλειμμα Δικαιοσύνης) στην Ελλάδα, την έλλειψη και τη χαλαρότητα των κανόνων ή τη μη εφαρμογή τους. Εξάλλου, η προσφυγή σε πελατειακά κριτήρια δεν δημιουργεί συνθήκες αξιοκρατίας και επαγγελματικής συνείδησης, (όπως έχει αναφερθεί) που αποτελούν προϋποθέσεις για να μπορεί να αντισταθεί κανείς στην παρανομία και τη διαφθορά» (δεν χρειάζεται σχολιασμό).

Σημείωση: Βλέπεις, αγαπητέ αναγνώστη/αναγνώστρια, ότι ο καθηγητής κ. Διαμαντούρος, διακεκριμένος επιστήμων και εμβριθής και καταξιωμένος μελετητής του θέματος, ερχόμενος καθημερινά σε άμεση επαφή με το πρόβλημα της διαφθοράς, καταθέτει ακριβώς τα ίδια (με πιο κομψό τρόπο) με αυτά που κατατίθενται και στο παρόν εγχειρίδιο, σε άλλα κεφάλαια, ως απόδειξη για το ότι η κομματοκρατία είναι η γενεσιουργός αιτία των δομικών προβλημάτων από τα οπία πάσχει η Ελληνική κοινωνία.

Αυτό το αναφέρω σαν μία σοβαρή απόδειξη του ότι τα εδώ γραφόμενα δεν αποτελούν αποκυήματα της φαντασίας, αλλά χειροπιαστή πραγματικότητα.

ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ KAI ΠΑΙΔΕΙΑ

Η συνεχής (καθ’ όλη τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης») και συνεχιζόμενη μέχρι σήμερα (Μάϊος 2010) διολίσθηση της Δημοκρατίας μας, προς μία απεχθή και καταστροφική κομματοκρατία, υπό την κάλυψη και υποστήριξη μίας τεράστιας και αποτελεσματικής προπαγάνδας, έχει, μέχρι στιγμής, το εξής αποτέλεσμα στην Παιδεία, ορατό από κάθε Έλληνα πολίτη: Την απώλεια της ουσίας από την Παιδεία μας.
Αυτή η θεμελιώδης απώλεια, δεν περιορίζεται μόνο στο θεωρητικό πεδίο.
Έχει σαν άμεση συνέπεια, την απώλεια της τεράστιας αξίας του "προϊόντος" που, στο πεδίο της παραγωγής, χάνεται από την έλλειψη αυτής της ουσίας, επί σειρά ετών, από τα έσοδα της Εθνικής μας Οικονομίας.

Αν αποτιμηθεί κάποτε αυτή η χαμένη αξία, είναι σίγουρο ότι θα είναι μεγαλύτερη από το χρέος μας, που μας έχει καταστήσει αιχμάλωτους του ΔΝΤ & Σία, στερώντας μας την Ελευθερία μας στη διαχείριση των Οικονομικών μας.

Και εξηγούμαι: Δύο είναι οι άξονες , επάνω στους οποίους θα έπρεπε να είναι στημένο διαχρονικά, όλο το οικοδόμημα της Ελληνικής παιδείας: Ο έρωτας της μάθησης και η αγάπη της Δημοκρατίας.

Όταν οι δύο αυτές ροπές της ανθρώπινης φύσης (διότι αυτή τις γέννησε) βρουν την ελευθερία τής ανάπτυξής τους, στον χώρο που γεννήθηκαν, η Ελλάδα θα καταστεί και πάλι  κοινωνία ευχαριστημένων πολιτών και θα βρεί το δρόμο που έχει χάσει, ταλαιπωρούμενη σήμερα στα ψυχοφθόρα αδιέξοδα της ανόητης κατανάλωσης και της επιδερμικής ευχαρίστησης.

Αντ’ αυτών, η κομματοκρατούμενη Παιδεία, στα σχολεία, καλλιεργεί συστηματικά, την απέχθεια για μάθηση και εκπαιδεύει τη νεολαία στο «κάμα σούτρα» της «επί πληρωμή» συνεύρεσης με μία τραβεστί* Δημοκρατία.

*τραβεστί : μεταμφιεσμένος

Σύσσωμη η πολιτική ηγεσία του τόπου, αναφέρεται στην Παιδεία με μεγάλο σεβασμό και εκτίμηση.

Όλοι κόπτονται ότι η Παιδεία αποτελεί το Νο 1 καθήκον της Πολιτείας.

Όλοι οραματίζονται μία Παιδεία που θα αλλάξει την κοινωνία προς το καλύτερο.

Και όλοι αυτοί, ασελγούν επάνω της με τον πιο αισχρό τρόπο, αφού έχουν επιτρέψει (αν δεν το έχουν σχεδιάσει) ώστε να έχουμε οδηγηθεί σε μία «Παιδεία της απαιδευσίας", που η σπορά της στο μυαλό των παιδιών, γίνεται από επαγγελματίες που, στην πλειοψηφία τους, έχουν δεύτερη (δηλαδή υποδεέστερη) επαγγελματική επιλογή, αυτή του δασκάλου.

Και, αυτοί οι δάσκαλοι, καλούνται να διδάξουν μία «Παιδεία», που δεν έχει καταλήξει αν θέλει πολίτες/ρομπότ ή παπαγάλους, που θα αναπαράγουν πληροφορίες ή πολίτες σκεπτόμενους κριτικά, που θα μπορούν να παράγουν νέα γνώση από τις γνώσεις που παίρνουν.

Μία «Παιδεία», που παράγει πολίτες πολυμαθείς/ ημιμαθείς.

Πολίτες δήθεν δημοκρατικούς, που δεν διδάσκονται τι είναι η Δημοκρατία, με τους κανόνες της οποίας θα περάσουν όλη τους τη ζωή. Και, το χείριστο, μαθαίνουν (με τα αποπροσανατολιστικά, σχολικά «15μελή») ανώριμα και στραβά τον συνδικαλισμό ως Δημοκρατία, με αποτέλεσμα το "χτίσιμο" και τον ξυλοδαρμό των δασκάλων τους στα γραφεία τους.

Μία «Παιδεία», που δεν διδάσκει (στο βαθμό που πρέπει και με τον τρόπο που πρέπει, ώστε να γίνει ερωτεύσιμη γνώση) το πρώτιστο που οφείλει να διδάξει, δηλαδή το εργαλείο της σκέψης (και του συναισθήματος), τη γλώσσα.

Και, η παράλειψη αυτή «αναβαθμίζεται» σε βαθμό κακουργήματος, αν σκεφτούμε ότι η Ελληνική γλώσσα, πέραν του ότι αποτελεί τη βάση όλων των Ευρωπαϊκών γλωσσών, είναι και η μόνη εννοιοκρατική (νοηματική) γλώσσα, που όταν τη μιλάς γνωρίζοντάς την, όχι μόνο αναπτύσσεις τη σκέψη σου αλλά και αντλείς ευχαρίστηση από το άκουσμά της. Πχ, κανένας Ευρωπαίος όταν προφέρει τη λέξη “telegraph”, δεν γνωρίζει ότι «τηλε-γραφώ» σημαίνει ότι γράφω από μακρυά, διότι το πρόθεμα «τηλε» (από τους Ομηρικούς χρόνους) προσδίδει στη λέξη που ακολουθεί, ενέργεια που γίνεται από μακρυά, όπως, τηλε-πάθεια, τηλε-σκόπιο, τηλέ-φωνο, τηλε-όραση, κλπ.

Μία «Παιδεία» βαθμοθηρική, διεκπαιρεωτική, στείρα και άσχημη.

Μία «Παιδεία» που δεν γεννά γιατί κανένας δεν την ερωτεύεται, ώστε να συνουσιασθεί μαζί της, να σμίξει την πνευματική του ουσία με τη δική της.

Μία «Παιδεία», που ζητά από το παιδί να στερηθεί πολύ από την ευχαρίστησή του για να διαβάζει ώστε να μάθει αυτά που απαιτεί το «πρόγραμμα» για να μπεί στο Πανεπιστήμιο, μέσα από το οποίο, ως ακαδημαϊκός πολίτης/ψηφοφόρος, πλέον, διαπιστώνει γύρω του την πλεκτάνη μίας «κοινωνίας της κονόμας», που βραβεύει (υλικά και κοινωνικά) την αρπαχτή και την ήσσωνα προσπάθεια, τη «λούφα και παραλλαγή».

Βιώνει λοιπόν, ο νέος,  την αντίφαση μίας απαιτούμενης υπερπροσπάθειας (που έκανε για να μπεί στο Πανεπιστήμιο) για την επιδίωξη ενός αποτελέσματος που δεν έχει καμία σχέση με αυτή την προσπάθεια, καθ΄ότι αυτή ακυρώνεται από μία κομματοκρατούμενη αναξιοκρατία που αγκαλιάζει προστατευτικά και αποκλειστικά τα «δικά της παιδιά».

Μία ακόμη αντίφαση που γεννά η κομματοκρατία, η οποία σκοτώνει την ανάπτυξη της κοινωνίας.

Μία «Παιδεία», που (στην τελευταία βαθμίδα της, γι’ αυτό και ιδιαιτέρως επικίνδυνο) περνάει τη βία σαν τρόπο επίτευξης αυτού που θέλουμε.

Ο αντι-εξουσιαστής και ο αντι-φασίστας φοιτητής, ο αυριανός κοινωνικός ηγέτης, επιβάλλει πλέον τις απόψεις του με εξουσιαστικές και φασιστικές μεθόδους, όπως ξυλοδαρμό των καθηγητών του, που δεν συμφωνούν μαζί του, «χτίσιμο» των Πρυτάνεων των Πανεπιστημίων μέσα στα Γραφεία τους και άλλα τέτοια «όμορφα», υπό την ανοχή μίας άνευρης (χαμένης στις αμφισβητήσεις της) εποπτεύουσας(;) Αρχής.

Αντιγράφω το τι λέει ο Θανάσης Τσακνάκης, ένας εν ενεργεία δάσκαλος, εραστής (από τους λίγους) του λειτουργήματος του δασκάλου, σε μία συνέντευξή του σέ κάποιο περιοδικό:        « Πολλά μας υποσχέθηκαν κατά καιρούς, ελάχιστα μας έδωσαν. Το ζήτημα είναι πολιτικό. Γιατί, το ζητούμενο, όπως έχουν τα πράγματα, είναι η δημιουργία αγράμματων ανθρώπων που να αποτελούν φθηνά εργατικά χέρια, να μην αντιστέκονται, να μην αντιδρούν….»

«Το ζήτημα είναι πολιτικό», δηλαδή η πολιτική επιλογή προτάσσει το συμφέρον άλλων (αυτών που, στη προκειμένη περίπτωση θέλουν φθηνά εργατικά χέρια και μυαλά που δεν αντιστέκονται και δεν αντιδρούν) από το κοινωνικό όφελος, που θέλει μυαλά που αντιστέκονται στο άδικο, στο κακό και αντιδρούν.

Αλλά, αυτή ακριβώς η πρακτική , ορίζεται στο εγχειρίδιο αυτό ως κομματοκρατία. Σ’ αυτήν αναφέρεται, έστω κι αν δεν την ξέρει ακόμα (και γι αυτό δεν την κατονομάζει), ο Θανάσης Τσακνάκης και μαζί του ο κάθε Έλληνας που σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο.

Όλα τα άλλα, στα οποία αναλώνεται ο ατέρμονας δημόσιος διάλογος, περί μισθοδοσίας διδακτικού προσωπικού, ωρών διδασκαλίας, εκπαίδευσης, μετεκπαίδευσης των διδασκόντων, αξιολόγησης, μη αξιολόγησης, κλπ, κλπ, αποτελούν λειτουργικές και διαχειριστικές λεπτομέρειες, που πρέπει να προσαρμοσθούν και να λυθούν, επάνω στη λογική της εξυπηρέτησης των δύο αυτών αξόνων: Έρωτας της μάθησης και παθιασμένη αγάπη της Δημοκρατίας.

Τελεία και παύλα.

Νομίζω ότι αξίζει να αναφέρω κάτι που δεν θα ξεχάσω: την έκπληξη που απλώθηκε στο πρόσωπο της (τότε) Υπουργού Παιδείας κ. Μαριέτας Γιαννάκου, όταν, έχοντας φιλοξενούμενη εδώ την Υπουργό Παιδείας της Φινλανδίας (χώρας που, τελευταία, αριστεύει διεθνώς στην Παιδεία) της έκανε την τυπική έρώτηση: «- Εσείς τι κάνετε και έχετε καταγράψει αυτή την πρόοδο στην παιδεία σας;» και εκείνη της απάντησε πολύ απλά: «- Αντιγράψαμε τους αρχαίους Έλληνες».

Και ρωτάω: - Όταν έχεις παππού σου τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τους δασκάλους όλων των άλλων δασκάλων όλου του κόσμου, επιτρέπεται να ψάχνεσαι;

Ή μήπως, αυτό που καταθέτει ευθαρσώς ο «μέσα στα πράγματα» Θανάσης Τσακνάκης «…. το ζητούμενο, όπως έχουν τα πράγματα, είναι η δημιουργία αγράμματων ανθρώπων που να αποτελούν φθηνά εργατικά χέρια, να μην αντιστέκονται, να μην αντιδρούν….» είναι η πολύ σκληρή αλήθεια;

Πηγή